BİR KULUN GÖNLÜNDE YER EYLEDİN SEN

[adıyaman]

Yâ Rab, canda buldum, bin bir adını;
Duydum, damar damar zikrin tadını!..
Her nefes kızaran ömrün odunu;
Bir gül ocağında, nâr eyledin Sen!..

Sevdâ kapısında söktün benimi;
Süsledin, bu eşsiz gül desenimi!..
Aslı toprak olan hâkir tenimi;
Nefhandan üfleyip, nûr eyledin Sen!..

Hakikat iksiri damladı dile;
Gönül, makam makam girdi menzile!..
Her zerrem aşk dedi, düştü bu hâle;
Sevdânın dilini, bir eyledin Sen!..

Kaynıyor içimde umut pınarı;
Ben miyim, âlemin oluş esrârı?!..
Kalbimi sis gibi saran efkârı;
Bu aşkın derdine, yâr eyledin Sen!..

Heyhât! Su misâli akıyor zaman.
Sabır tezgâhında, işlenir bu can!..
Bilmem usûl bu mu, böyle mi erkân?
Beni, bende bana, sır eyledin Sen!..

Yâ Rab, bu ne gamdır verdin Ademe?..
Kerem et, hikmetin gelmez kaleme!..
Varlığın sığmazken cümle âleme;
Bir kulun gönlünde, yer eyledin Sen!..