Yalnızım Denizli Sokaklarında (Vurdum En Dibe Kadar)

[SeRaP]

[Youtube]ynZSDDH-qBk[/Youtube]

Ölümünün ardından, bende "gitmelerin" üzerine kapadım tüm kapıları..Benden gittiğini sandın ya hani, kitledim umutlarımı..başka bir dünyaya Gitmemişsin gibi, hiç bitmemişsin gibi uyudum sana dün.Uykumda içim ürperdi..Rüyamda bile sen yoktun..Gerçekliğini yaşattığın her ne varsa alıp, düşlerime kattın ve öylece gittin..Beni karmaşıklığının içine hapsedip, ellerini çektin..Şimdi bir sen yoksun birde sendeki ben yok..

Ve yine benim, yine sensiz yine bomboş yine darmadağın.
Düşündüm de yok olan çok şey var artık.
Önce sen yoksun.
Sonra senin bana kattıkların yok.
Her şey senden öncesi ,Senden sonrası hiç yok !
Bir hiçlik bana kalan !
Sorma yok olanları, dokunuyor !
Var olanların zamanı şimdi !
Sensiz bir ben var.
Hüzüne karışmış umutlar var.
Beni içime küstüren, sende tükenen bende bitmeyen sevgim var !
Dinmeyen yağmurlarım var.
Anlattırma var olanları, canım yanıyor !
Kalemimin her darbesi gözyaşı misali.
Kalbimde sayısız cam parçaları.
Kırılmışım, dökülmüşüm..
Kendi kendime kalmışım başı boş sokaklarda.
Yok olanlara var olanları karıştırıp, susmuşum aynada ki halime.
Ve yine;
Sessiz bir köşede, kendimden düşmüşüm.
Ve yine;
Yüreğimde biryerlerde kaybolmuşum.

[BLINK]SENSİZ OLAMAM DERKEN,ŞİMDİ TOPRAĞINA HASRETİMM...[/BLINK]

[SeRaP]

Senden sonrası yok aşkım,
Senden sonra, aşk, yok..!
Senden sonra sevdalara yelken,
Senden sonra, yüzüne bakmaya doyulamayacak,
Yok, anlıyor musun, olmayacak..!
Kısacası senden sonra ne aşk,
Ne yaşama tutunmak,
Nede şen kahkahalarla,
Yaşama omuz silkmek yok aşkım..
Sen varsın, seninle yaşananlar var.
Sen varsın, aşk var,
Sen varsın, yangınlara düşmüş gönül,
Sensiz geçmeyen zamanlar,

Sana susamış,
Sende kanmış bir yürek var.
Sende can, sende derman bulmuş,
Ve senden sonrası olmayan,
Olamayan,
Seninle yaşananları, yaşatacak,
Senin yasını, kimselere demeyecek,
Seni hep özleyecek ben için,
Senden sonrası yok,
Yok işte....

[SeRaP]

İçimde gizliden gizliye sakladıklarım vardı ya hani..
Yüreğimde beslediğim,her şeyden koruduğum izler vardı ya hani..
işte ben tümünü sana vermeye gelmiştim o gece..
Sığabildiği kadarını o geceye, arta kalanları gündüzlerine...

İnsanın rahatlıkla sığınabileceği kadar parlaktı bakışların..Alev alev yakıyordu gözlerin..Seni,gözlerine yandığım o gün sevdim işte..

Hiç korkmadan ve hiç kaçmadan dikilip karşına..Sana sarıldım..


Aşk...
Ne kadar "yok"sa herşey, o kadar olacaktı "aşk"..
Anlamadın..
Anlatamadım..

O sabah kara bir defter sayfası buldum yatağının kenarında..Boş yer kalmayacak şekilde karalanmış bir sayfa..Ve işte o an anladım..Senin yaşaman için boyamaya, karalamaya ihtiyacın vardı bir şeyleri..Ve bunun için de her seferinde yeni bir sayfaya..

Başlama ve bitiş noktalarından ibaretti hayatın...
Ve aralarda birkaç dağınık sayfa..

O sabah hiç pişman olmadan, ama çok acı çekerek..
Bütün hüzünleri bana bırakarak,
Hayatımdan gitmiştin işte..

"Ben değiştim.." dediğin gün elinde yine karakalemle bekliyordun.Sevinçle sarılmıştın boynuma..Sanki gerçekmiş kadar büyük bir hevesle..Değiştiğini sandın...Sandın..Ama yine yanıldın..

Sadece bu seferki sayfa o zamana kadar gördüklerinden daha büyüktü..
Sayfalar yanılttı seni, ben de..Çünkü artık bir silgi vardı elimde..
Yok ediyorum senin bıraktığın derin izleri..
Ve artık karalayamayacaksın eskisi gibi..

Korkma..
Meraklanma..
Şaşırma sakın..
Gidiyorum işte demiştin..


Ansızın uykulardan uyanmaların..
Gözlerini perdeleyen endişelerin..
Değişmen..
Umutların ve insanları umutlandırmaların..
Bana dönmen ve kahrolası hız alışkanlığın..
Beynimde kalanlardı..

Kapama gözlerini,bak..
Bitiyor işte hepsi..
Bir adım sonrası ayrılık..
Bir adım sonrası benden sonrası..

"Ben" de senden sonrası kalmadı..
Bu senin "Son"ran..
Bu senin "Son" olman..


Çünkü, gördün işte..
Benim elimde silgi..
Seninse boş sayfaların yırtık..
[BLINK]Ve kalemimiz bitti..[/BLINK]

[SeRaP]

Ah be güzelim ne vardı ki bunca güzelliklerin arasında bu kadar büyük ,bu kadar candan ,yürekten severken,böylesi bir ayrılığı hediye ettin...Bak yine yıldızlarım söndü,bak yine martılar benim için haykırmaya başladı,bak Denizli yine sensizlik ateşiyle yanmaya ,kavrulmaya başladı..Artık hiç bir şeyden zevk almıyorum,artık yıldızları bile seyretmiyorum o hain gecelerde..ağladığım gecelerde bile..

Artık GÜLGÜZELİ ni yüzlerce kez dinliyorum sensiz günlerde..Artık canım yanıyor,canım acıyor be..

En acı yalnızlık senin verdiğin yalnızlık oluyor. Sensiz dünyada bir şey düğümleniyor boğazıma, yutkunamıyorum. Nefes alamıyorum, sıkışıyor kalbim. Bulunduğum yerde yığılıp kalacakmışım ve bir daha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor bana.

Oysa senden önce de yalnız kaldı bu yürek. Gidenlerin bıraktığı tortuyu taşımayı bildi. Bir tek sen böyle çaresiz bırakıyorsun beni. Bir tek sen yokluğunla ölüme taşıyorsun.

Aklıma sen geldiğinde değişiyor her şey. Yokluğunun dilimde bıraktığı o acı tat, kalbimdeki o ağrı, yüzümdeki o üzgün tavır kayboluyor. Yüreğim deli bir ırmak gibi çağlamaya başlıyor. Hiç bitmeyen bir coşkunun içinde buluyorum kendimi. Renklerin güzelliğini yeniden keşfediyorum. Her renge senin adını veriyorum. Başka hiçbir duygu sana yakın olmanın, seninle olmanın verdiği hazzı vermiyor bana.

Sana ulaşacaksam eğer, hiç şikayet etmeden kat ediyorum kilometreleri. Yolları, içimdeki tarif edilmez o deli heyecanla aşıyorum. Göremediğimde seni, titriyorum, bir yaprak gibi sallanmaya başlıyorum. Saklayamıyorum gözyaşlarımı. Hüzün bütün hücrelerime yayılıyor. ne kötü diyorum, sensiz yaşamak ne kötül gerçekten de öyle... Seninleyken hiçbir şeyden korkmuyordum. Her zorluğa katlanabilecek gücü sen veriyordun bana. Bir de anlatabilsem özlemimi Yetersiz kalıyorum, bu özlemi tarif edecek kelime bulamıyorum.

Yaptığım her şeyde, gittiğim her yerde sen de oluyorsun. Yine de seni sana şikayet etmekten başka çarem yok.Biliyorum senden başka kimseler anlamayacak, anlayamadı beni... Zamansız gidişin felç ediyor beni..Böylesine severken seni, yokluğunun acısına dayanmak kolay olmuyor. Hani sen varken tıkır tıkır işleyen zaman, yokluğunda duruyor. Ne gece geçiyor, ne gündüz. Ne içtiğim suyun tadı var ne yediğim yemeğin. Günlerce aç kalsam hissetmem, biliyorum....

Sitemimdir, doğru. Yokluğunun bu kadar dayanılmaz olduğunu söylemeyip de saklasam kime faydası olacak? Her zaman duyguların açıkça ifade edilmesinden yana olan ben, bunu saklayabilir miyim ki?

Gitme; sensizliğin korkunç girdabında tek başıma bırakma beni diye yalvarırken ben... gözlerini kapatan sen... [BLINK]Bu kalp artık YORULDU..[/BLINK]

[SeRaP]

Sorgusuz Gece...

Artık sorgulamıyorum hiçbirşeyi
Hayata dair nedenlerim niçinlerim yok
Ve artık korkmuyorum geceden silah sesinden mermiden
Çünkü kaybedecek birşeyim yok!

Adını yalnızlık koydum gecenin
Beklenen şafaklar buraları terk edeli çok oldu
Uzaktan gelen baykuş sesleri içimde yanan intikam ateşi
İnan gün ışığını dahi görmeye mecalim yok!

Eskiden hani yanımda sen varken
Dalıp dalıp gittiğim ve irkilerek kendime geldiğim
O masum kırık dökük hüzünlü YEMYEŞİL
Alabildiğine çocuksu,saf hayallerim yok!

Senden geriye çokşey kalmadı aslında
Verdiğin sözler,kurduğun sevda cümleleri
Deli yalnızlığımı silen narin ellerin
Ve hiç bakamadığım yosun yeşili gözlerin yok!

Kaybettiğim yılların,terk ettiğim şehrin
Yolumu gözleyen annemin,kardeşlerimin
Üstümdeki eski hüzünlerin, gecenin
Ve senin üstüne yemin olsun ki senden sonrası yok!

Dedimya artık sorgulamıyorum diye hiçbirşeyi
Aşka,sevgiye,insanlara ve hayata
Aklına gelen daha ne varsa dünyaya ait
Hiç birine inancım yok!

Beklentilerinimin dumura uğradığı
Her karanlığın ustüme karabasan gibi çöktüğü
Sıtma hastaları gibi titreyerek uyandığım
İçinde hep senin olduğun rüyalarım bile YOK!!!

[SeRaP]

[SeRaP]

ve hiç bitmeyecek sevgim beni ne kadar yakarsa yaksın ben yine seni düşünerek uyandım. Bu sabah yine seni düşünerek uyandım. yarın sabah yine öyle olacak. ...

[SeRaP]

Sevdanın ne olduğunu asla anlayamayacağını düşünürdü. Sevmek neydi açıklamak isterdi ama olmazdı yapamazdı. Ve her seferinde sevgiyi anlatmaya çalışıp da beceremeyince öyle bir şeyin olmadığına inanırdı.Her aşık oluşunda şiirler yazardı sevgililerine-gerçi onlara sevgili denilmezdi çünkü o hep platonik aşklar yaşardı. Aşkın somut bir şey olmadığının farkına çocukken varamazdı. Bir insan neden illa birini istesin ki diye düşünürdü. Hele bir erkek eğer kendisin çılgınca seven bir kadın varsa neden başkasını bulmak için uğraşsındı.

Aşkı sakızlardan çıkan yazılarda tanımaya başlamıştı ve öğrendiği ilk İngilizce kelime love olmuştu. love is... diye başlayan bütün cümleleri okumaktı amacı. Yaşıtları gibi çıkartma veya araba resmi için değil aşkın ne olduğunu öğrenmek için sakız alırdı. Sonradan pişman olmayacaktı belki ama aşkı yanlış tanıdığını gözyaşlarını silerken anlayacaktı.

Aşk vardı elbet artık bunu anlayacak kadar büyümüştü ve artık gerçek aşklar yaşıyordu. Şiirler yazıyordu geceleri,defterlerinin her tarafına aşık olduğu kişinin adını yazıyordu. Onu görebilmek için sınıf kapısında bekliyordu ve soğuklara aldırmadan her teneffüs sevgilinin gözlerini arıyordu. Aşk neydi belki bunu açıklayamazdı ama soranlara verecek bir cevabı olurdu her zaman aklının bir yerinde.

Yıllardır tanıdığı ve sadece arkadaş olarak gördüğü kişinin diğer arkadaşları arasında özel bir yer kaplamaya başlamasını hissederdi. Sadece ona şiirler yazardı,onunla ilgili hayaller kurardı geceleri bunalım şarkıları dinlerken. Söylediği her kelimeyi onun duyacağını düşünerek söylerdi ve saçma sapan yalanlar söylerdi sırf muhabbet olsun diye. Aşkı bir dağa tırmanmaya benzetirdi her zaman. Önce hızla tırmanırsın,soluğun kesilmeye başlar,gün geçtikçe üşürsün ve gittikçe yavaşlayarak zirveye varırsın. Sonra farkına bile varmadan yuvarlanırsın oradan,yeni bir dağa tırmanmak için ayakların aşağıya kayar ve işte yeni bir dağ...

Sonra aşkı biterdi-yani o öyle hissederdi. Yazdığı şiirleri,karşılıksız mektupları okurdu ve gülerdi. O zamanlar ne kadar aptal olduğunu düşünürdü. Bir zamanlar aşk için ölmeli diyen kız o değildi sanki. Aşkı sıradan bir şey gibi görürdü. Ta ki bir başka göz büyüleyene kadar onu. O zaman unuturdu her şeyi. Hani yazdığı şiirler kara saçlı kara kaşlı sevgiliye? Yoklar ,yerini çoktan mavi gözlerin derinliğine bırakılmış yazılar alır daha sonra belki de yeşil bir göz kim bilir. Ve tekrar inanmaya başlar aşk için ölme fikrine. Ve o aşkı da biter öncekiler gibi ve o yine sevmeyi unutur ve tekrar sevdalara yelken açar bu böyle sürüp gider.

O hep platonik sever. Sever de söyleyemez yazdığı şiirleri kimi zaman okur ama asla ona yazdığını söyleyemez. Her aşık oluşunda mucizeler bekler yani hep onu bekler. Saatlerce fal bakar seviyor mu sevmiyor mu diye ve hep seviyor çıkar-zaten sevmiyor çıksa da inanmaz. Ama o bu düşüncelere dalıp sabahı getirince ve onu başka ellerde görünce içinden kağıtları yırtmak gelir.

Ama bir sonraki sefere inanmak için kaldırır bir kenara. Hep şarkılar söyler;öyle sıradan şarkılar değil aşk şarkıları sevgiliye söylenmek istenen aşk şarkıları. Aşkı hep dağa benzetir ya, bir dağdan inip ötekine tırmanmaya başlayınca bazen dönüp bakar tırmanmış olduğu dağlara ve ne kadar heybetli olduklarını düşünür. Asla zirvede kalamamıştır ve hep tırmanacağı en yüksek zirveden inmeyeceğini düşünür. Hayatı boyunca belki de on kez o dağı en büyük dağ sanacak ama her seferinde yanılacak. Ve bir gün ölmeden anlayamayacak hangisi en büyük sevdası,hangisi en güzel aşkı.

Dostlarla paylaşacak acılarını, onu başka kollarda görmekten gocunmadığını söyleyecek ama içinde hep aynı şarkı çalacak seni kimler aldı kimler öpüyor seni diyecek ebediyen ve o her zaman yalnız aşık rolünü üstlenecek baş rolünü oynadığı bu oyunun. Acı acı sövecek kimi zaman rüzgara kimi zamanda kendi tiyatrosunun senaristi olamayışına... Ve her seferinde aşkını başka ellerde görünce balonunu elinden kaçıran bir çocuk gibi ağlayacaktı ve her aşık oluşunda kumdan kaleler yapacaktı ve sonra insafsız aşıklarca yıkılacaktı.
Onu tanıdığındaysa çok geç olacaktı...

[DeRBeDeR]

yüreğine sağlık. sabah sabah bizi duygulandır ama olsun.
okumaya ve bazı şeyleri anlamaya ihtiyacımız vardı.
emeğine sağlık diyorum ve şunu unutmamanı istiyorum ki;
bende siirt sokaklarında yalnızım...

[MaSiVa]

Ya gercekten cok hoş bunlar ama hepsini okuyamaım bizimle paylaştığınız için teşekürler