Dostun Olmalı

[HaYaT]

Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı
insanın… “Nereden çıktın bu vakitte” dememeli, bir gece yarısı
telaşla yataktan fırladığında; “Gözünün dilini” bilmeli;
dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı…

Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı
bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada
durduğunu hissetmelisin. İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik
gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı
seni güvenli kolları …

Dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem
olmalı… En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını
açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz
sualsiz…

Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü eğip bükmeden
söylemeli, yanlış anlaşılmayacağını bilmeli.
Alkışlandığında değil sadece, asıl yuhalandığında yanında
durup koluna girebilmeli. Övmeli alem içinde, baş başayken sövmeli
ve sen öyle güvenmelisin ki ona, övdüğünde de sövdüğünde de
bunun iyilikten olduğunu bilmelisin, “hak ettim” diyebilmelisin.

Teklifsiz kefili olmalı hatalarının; Seni senden iyi bilen, sana
senden çok güvenen bir sırdaş… Gözbebekleri bulutlandığında
yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında, onun
gözünden gelmeli yaş !