Yalnızlığıma Ağlıyorum

[HaNıM aGa]

Kaç gece bekledim bir telefonunu, belki ararsın diye ama yok

Şarkılar dinliyorum, yine bir başıma. Koskoca evrendeki, milyonlarca yıldızın arasında, yalnızlığıma ağlıyorum.

Dileklerim kalmamış artık, kimseyi beklemiyorum. Sitemlerimin gücü tükenmiş, hiçbir şeye kahredemiyorum..


Sen gideli çok olmuş anlaşılan..

Güneşlerim doğmuyor, yağmurlarım dinmiyor.

Kalanların ardından, gidenlere gün olmuyor. Uykusuzum, susuzum ve yaralıyım.

Kim saracak yaralarımı diye bekliyorum,kimse gelmiyor, ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..

Çünkü güller dikensiz kalmış arkanda…
Sahi neden gittin sen öyle sessiz ve nedensiz.
Çok mu sevdim seni gerçekten çok sevdim diyeli kaybettim seni kollarımın arasından….


Aşklarımı yaşayamadan, parçalanıp gitmelerine izin veriyorum, her kaybettiğimde, yeniden ve hiç durmadan giden mi sürgün kalan mı diyorum. Ama yine ses yok, ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..

Sevmek eskiden daha güzelmiş gibi geliyor, daha acısız, daha sade, daha yalın.

Ne çok şiir yazdım sana ama sen yoksun ne anlamı var ki yazdıklarımın, Ne anlamı var sensiz bu boş havayı solumanın…
Hep ben mi kaybedecektim?
Tam buldum derken ellerimin arasından bir su gibi kayıp gittin...


Hakkı bu mudur yaşamanın ya da sevdanın ya da hayatın ya da güneşli sıcak yarınların ?.. Bu mudur acaba hak ettiğimiz, bu mudur acaba değer biçildiğimiz, bu mudur bir daha dönmemek üzere çekip gittiğimiz.

İşte bunlar birer birer işledi kalbime de acaba geç mi kalındı, acaba hiç olmamaları gerekiyordu da hepsi başlı başına birer hata mıydı ?..

Yıllar neleri aldı götürdü benden kim bilir. Aldığım ahlar, yaşadığım aşklar, aldığım yaralar. İnsan hatalarından ders almalı derler ya, işte o söz tümden yalan!..

Gecelerin ateşi yakmaz oldu artık beni, savunmasızlık gitmemeye ısrar ediyor, her âşık olmak istediğimde gözüm korkuyor..

içim her yeniden yandığında dağlamaktan ciğerim yanıyor ama çare yok, ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..


Dur diyemedim çünkü diyeceklerinden korktum ve sana gitme demeyecek kadar cesaretsizdim yitirilmiştim, yerlere serilmiştim, eziktim ama sadece seni sevmiştim... Sen ne yaptın hiç bir şey demeden, bir elveda bile demeden çekip gittin...

Beklemek ne kadar kötü! Zaman geçmez oluyor bir süre sonra, gitme diye yalvarasın geliyor gitmesin o, gitmesinde yalnız kalmayayım diye..

içinde yaşamayı başarabilen son umut ışığı belkide, belki hiçbir zaman gelmeyecek olan, ama ömrümüz boyunca bekleyebileceğimiz sevgili o! Sonuç, ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..

Annelerin gözleri neden parlar çocuklarına bakınca ?.. Acaba bu duygu, kendileri doğduklarında mı onlara verildi, yoksa hep içlerinde bir yerlerde saklıydı da çocukları olunca mı zikredildi ?..

Artık annem de sahiplenemez beni, ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..

Unutulmak istemediğim kesin! Yıllarca çabaladım, didindim durdum insanları kırmamak için. Belki de öldüğümde gözlerimi açık bırakacak içimde kalan tek ukde.

Gitmek istiyorum, sebepsiz, amaç yok. Gitmek ve kayıp olmak. Bir daha dönmemecesine, yitirilmek, bitmek ve gitmek.

Ucu yanmış bir fotoğrafta hatırlanmak değil istediğim, karamsarlıkta değil düşündüklerim, unutulmak ve gitmek tek dileğim ve ben yine yalnızlığıma ağlıyorum..

Kızmıyorum sana kızamıyorum da çünkü seni bir nehrin akıttığı sular kadar güçlü…. bir güneşin yeryüzünü aydınlattığı kadar çok sevmiştim...
Ben sadece seni sevdim ama sen yine de gittin...


alıntıdır