DÖndÜm De

[aĞıR aBLa]

Hani dönecektin..
Saydın mı? Ben saymaları unuttum
/ Yada parmaklarım tükendi bil /

Göçtüm her göçmen kuşla yüreğime doğru
Sana doğru
Yoruldum
Vuruldum...
Av oldum avcılara, her vuruluşta,her düşüşte
İştahları köreltti etim her ateşte...



Hüzün yağıyor kente..
Bir çocuğun yalnızlığı,
Çaresizliği sırılsıklam
Islanıyor yokluğun adına ne varsa

Yok artık parmak uçlarında dokunuşlar bam teline sevdanın,

Hasret var,
Acı var... Sen yoksun...
Yüreğin düştüğü cehennemde yangınlar üşüyor
Varlığım, yokluğun adlı bir cehenneme düşüyor...
Bilemezsin...



Şimdi gel..
Acıktım,sevmelerinden topladığım meyvelerine...
Ki o meyveler
........
Acıktım...Sıcaklığına ellerinin,
Sesine,
Kolladığına,
Koruduğuna...
Kıskandığına acıktım...
Gelişlerine...





Şimdi gel..
Tut ellerimden,
Uçurum dört bir yanım,
İçim
Tut ellerimden..
Tut...
Yoksa düşersin...
Uçurumlar büyüttün yokluğunda...
Dört bir yanında içimin
Bilemezsin...



Yandım, tükendim.Tükendikçe ben, içimde bir sen büyüdü. Seni yarattım yangınlarımdan arta kalan en son kül zerresinde, sonra sende beni yeni baştan anka kuşum...

Tükendikçe ben,
İçerimde yeni bir sen...
Yeniden...




Şimdi...
Köprüler kurar,
Söndürür gemilerimdeki yangınları bir tek kelimen
Geri döndürür...
Döndüm de...
Tek kelime...