Kan ve GüL!..

[EtTe_056]

Hala gülümseyerek bakıyorum parmağımdaki sıyrığa...

Kızmadım...Çünkü gülün dikeni batmadan önce şükretmiştim;
"Ya Rabbi, ne kadar güzel yaratmışsın" demiştim. Kızamadım çünkü bir dakika önce güzel kokusunu sineme çkmiştim, bakmaya kıyamamış dokusuna hayran kalmıştım, çünkü batmadan önce yüreğime koymuş onu sevmiştim...Dikenini unutmuş muydum? Unutmuş muydum dikeni..Unutmuştum işte...

Acıtmamyayım diye dokunmaya çekindiğim gül, ince ve derin bir yara açmıştı parmağıma... Gülümsedim yaraya da...Süzülen iki damla kana... Çünkü o yarayı açan bakmaya kıyamadığım o güldü...

Sevdiklerimizin yüreğimizde açtıkları yaralar da aslında o gülün açtığı yara gibi değil miydi...
İnce ve derin bir yara.. Aslında çok önemsiz gibi görünse de her kımıldıyışımızda yüreğimizi inceden sızlatan yara...Ama dostlarınız o yarayı açmadan önce siz muhabbet dolu kokularını sineye çekmiştiniz.. Zamanı, mekanı ve kalbinizi paylaşmıştınız..Yarayı açmadan önce siz onları kalbinize koymuştunuz... Kızabilirmiydiniz.. Kızamazdınız elbet...




Sevdiklerimizin açtıkları yaralar da o gülün açtığı yara gibi ince ve derin... Ama yarimiz yarayı açmadan önce biz şükretmiştik, kokusunu sinemize çekmiş, bakmaya kıyamamıştık.. Dikenini unutmuş muyduk... Unutmuştuk tabi...Ama biz gülümsemeliyiz yaraya... Belki süzülen iki damla kanamada.. Gülümsemeliyiz işte...
Çünkü o yarayı açmadan önce biz onu kalbimize koymuştuk ve sevmiştik..
[