BİR ANNENİN RÜYASI

[adıyaman]

Bir gece uyurken rüyamda
Istırabım arttıkça arttı bir anda


Gördüm, bir yere gidiyorken
Öyleydi ki yol gözükmüyordu karanlıktan


Korkulu endişeliydim, ürperiyordum
Adım atamıyordum dehşetten


Adımımı attım ileri kendimi toparlıyıp
Baktım sıra sıra giden çocuklara


Zümrüt rengi elbiseler kuşanmışlardı
Birer yanan lamba vardı ellerinde


Suskunluk içinde geziyorlardı
Allah bilir nereye gidiyorlardı


Böylesi düşünceler içindeyken
Oğlumu gördüm bu grubun içinde


Geri kalmıştı yavaşça ilerliyordu
Yanmıyordu elindeki lambası artık


Tanıdım onu '' canım '' dedim
''Beni bıraktın, anlamadım nereye gittin


Ayrılık acısıyla perişan biriyim
Gözyaşı çelenkleri diziyorum her an


Bizi umursamadın bıraktın, uzaklaştın
Gitmek sığarmıydı vefakarlığa?''


Böyle görünce oğlum kıvranışlarımı
Başını çevirip bir cevap verdi bana:


Ayrılığım seni böle ağlatıyor
Ancak bunda ne fayda var bana


Bunu deyip suskunca baktı bir müddet
Mumunu gösterip şu sözleriyle yaktı gönlümü:


Buna ne olduğunu sanıyorsun sen?
Lambamı gözyaşınla sensin söndüren!