yürek yanmaları (resimli)

[DeRBeDeR]

Ay mı süpürür yosunları
Gözlerimden,
Yoksa,
Sen mi bu kadar anlamlıydın geçmişimden.
Biliyorum gelecek yok.
Şimdiki zamana dair, söylenecekler de.

Sen,
En zorlu susuşlarım gibi,
Mânâlısın oysa.
Konuşsam aşk ölür,
Sussam biz.
Gidersem,
…..








Mutluluğun resmini çizemediğim için seviyorum seni
Mecnunla keremi yaşamak adına,
Ateşler içinde yanmak için...

Evimdeyken yağmurlarda ıslanmak için seviyorum seni
Karlarda üşümemek adına,
Yaşamadığım ve yaşayamayacağım yüzyıllar için...

Durmak bilmeyen zaman için seviyorum seni
Yaşanılmamış ve yaşanılmayacak imkansız aşklar adına,
Uzaklığın için...

Sevgilisini kara toprağın koynuna bırakmış biri için seviyorum seni
Aldatılan sevgililer adına,
Tüm terkedilenler için...

Gelmiş geçmiş bütün kadınlar adına seviyorum seni
Tatmadığım bütün zevkler adına,
Ölümsüzlüğün imkansızlığı için...

Öğretmenini sevgilisi bilen bir öğrenci adına seviyorum seni
Bütün güneş tutulmaları adına,
Günün ilk dalgalarını görmek için...

Tüm düşmanlıklarıma karşı seviyorum seni
Tüm alışkanlıklarım adına,
Bedenimi gamzelerine gömmen için...

Aşk hikayelerindeki kahramanlar için seviyorum seni
Tüm nedensiz nedenler adına,
Babasına aşık bir çocuk için...

Gecenin güneşi kucaklaması için seviyorum seni
Yağmurun, asla kara dönmemesi adına,
Sokak kedileri için...

Uykusuz kalmayı sevdiğim için seviyorum seni
Gördüğüm bütün renkli rüyalarım adına,
Rüzgarda üşüyen eller için...

Aşkın tanımını yapamadığım için seviyorum seni
Tüm insan kardeşliği için,
Geçmiş tüm 'cansız' aşklarım adına...






Tükenmeyen yollarda,bilinmeyen geleceklere
Yürüyerek geçiyor yaşam.
Uyandığımda bitecek bir rüya gibi.
Hiç durmadan,koştururcasına yürüyorum,
Durursam uyanacağım,
Yaşam bitecek sanki...

Ardıma bakmadan gidiyorum
Bir daha geçmeyeceğimi bildiğim yollardan.
Her adımda dağılıyorum.
Bir parçam,ellerimden düşer gibi,
Kayıp gidiyor benden...
Bir köşede gülüşümü bırakıyorum.
Bir gece yıldızlara bakarken,gözlerimi.
Sokak lambalarında, sessiz gölgelerimi.
Günbatımının kızıllıklarında çocukluğumu,
Gündoğumlarında,sabah çiğlerine karışan gözyaşlarımı...
Siyah beyaz bir fotoğrafta düşlerimi...

Oysa düşlemek ne güzeldi çocukken.
Nerden bilirdim yaşamın
Böyle parçalanarak süreceğini
Ve ömrümün,kendimi toplamakla geçeceğini...
Bir yap-bozum sanki,
Tek parçamı bile bulamadan,
Yeniden dağılıveriyorum.

Nerede başladı bu...
Hatırlamadığım kadar uzakta kaldı ilk kırıntılarım.
Her yiten parçada sessiz bir çığlık attı yüreğim,
Sel olup aktı da,kimseler görmedi.
Sessizce gelip toplamasını bekledim
O hep beklenen,ama hiç gelmeyenin...

Yüreğimde bir telaş,bir heyecan;
-Beni tamamla artık ! -der gibi çırpınan...
O değil miydi daha yolun en başında
Bin parçaya bölünüp dağılan...
İstesem de bulamam yüreğim.
Bir daha geçmeyeceğim bir yolda,
Bir eskiciye bıraktım seni,paramparça...

Çığlıkların paçalarımdan süzülüyor,
Kimseler görmüyor...

İşte böyle sürüyor yaşam
Yolun birinde eksilip,
Bir başkasında biraz artan...

Kim geri getirebilir,
Bir daha geçmeyeceğim bir yolda,
Bir eskicide kalan ,
O bir parçası hep eksik yüreği...

PAN