Bu ölümleri bana lütfeder misin?

[((HeZzAL))]

Dokunuşun kadar yürek titreten gidişinin ilk sabahında zaman boğazımda bir düğüm

Yarım kalmış bir öykünün satır başlarında arama artık kendini
Gözlerinin kıyısında yakarken gemileri
Martıların çığlıklarına adıyorum gülümseyişlerimi
Mevsimleri ıslatıyorken vedalar
Son bahar bir çocuk düşürüyordu kalbinden
Yol yorgunu düşlerimi sırtlarken kalemi
Dudağımda detone olmuş tüm kelimeleri kusmakla meşguldüm
Düşlerimi sollayan ne idüğü belirsiz kelimelerin acıları dolarken içime

Ağırlık yapsın diye de bağrıma basıyordum aşkın gizemini

Susabildiğim kadardı hayat

Ve konuşabildiğim kadar aşk...

Günahları aç karnına içiyorum ben

Toplu intiharlar taşıyorum üzerimde

Uydurduğum masalların inanırlığı kalmadı artık

Kuyruklu bir yalandım ben

Her şey başladığı yerde bitiyor şimdi

Günahlarımın tam gölgesinde

Öpeyim ve geçsin dedi hayat..

Çünkü en büyük günahtı seni sevmek

Titrek ellerimle tenhasına dokunuyorum gecenin

Yıldızların sırtına yaslıyorum kaçışlarımı

Korkarken ben ağlamaya

Kefilim oluyordu yalnızlık

Su uyudu düşman içimde

Günü düşünürken gece

Kendime kalıyorum

Gösterisine hazırlanan bir palyaçonun yüzünü taşıyor ruhum

Gözyaşı kokan gülüşlerimde intihar belirtileri

Parçalanmış gülüşlerimi dikmeye kalkışırken dudaklarım

Çaresizliğimi kemiriyor gi-dişlerin

Kendi elimle yıkıyorum ölümlerimi

Ve taziyeler düşürüyorum boşluğuma

Bir kaç ölüm daha gerek bana

Yangına düşmek kadar cesursa yüreğin bu ölümleri bana lütfeder misin?