Sebepsiz yere gidişi acıtıyor içini...

[EFSaNe_1907]

Terkedilmiş bir yüz ağlamaksı
Zannımca var derinlerde bir yarası
Diner mi aceba hüznü göz yaşı
Hapsolmuş ihanetin kara noktaları yüreğine
Çıkması ne mümkün...

Belli ki seviyordu maşuğunu delice
Hayal kuruyordu geleceğe yönelik gönlünce
Bilebilir miydi terkedileceğini günü gelince
Hapsolmuş ihanetin kara noktaları yüreğine
Çıkması ne mümkün...

Sebepsiz yere gidişi acıtıyor içini
Yalnız kalmış gecenin soğuğunda bedeni
Kalbindeki acısını göz yaşı dindirir mi
Hapsolmuş ihanetin kara noktaları yüreğine
Çıkması ne mümkün...




Yalnızlığın kucağında beden yorgunluğu
Yüzünde üzüntünün elemin solgunluğu
Koyuyor ona bırakılıp gidişi unutulmuşluğu
Hapsolmuş ihanetin kara noktaları yüreğine
Çıkması ne mümkün...

Mezarla denk artık ona dünya
Hayatın son yudumunda
Tutunacak dalı kalmamış uçurumda
Hapsolmuş ihanetin kara noktaları yüreğine
Çıkması ne mümkün...