Kabuk

[''ARAZ'']

(..can, bir kuşun kanadında)



Yar; yaramdır!..



Ne çiçeklerle, ne duvarlarla, ne dağlarla, ne de bulutlarla konuşmak değil bana göre...
Ben, yârimle konuşurum...
Yar; bir yaradır bende!..



Yarsalar içimi; yarlar açılır yool yol, toprağımda...
Yarısı kan, yarısı candır bedenimin; kan yerdedir işte, can; yeşil bir kuşun kanadında!..



Serçeye, şahin kayasındaki kâhinden iksir mi sipariş ettin?..
Şahinlerin tırnağından kurtulursa yüreği pır pır eden zavallı, bir başka canavarın avucuna düşecek...
Ha şahinin pençesi;
Ha kâhinin pançası(!)



Yar, yaramdır; kapanmaz...



Ne ağlasam çâredir, ne dinlesen...
Yârim, benim yaramdır;
Ne çiçekler, ne duvarlar, ne dağlar ve ne bulutlar; ne akıllar verdiler bana da, olmadı!..



Bildim, ki; yâr, yaradır bende ve ben, yarimle konuşurum...
Ben belki benle; yok, bendeki senle konuşurum...



Göğsümün ortasında bir koca kabuk...
Dokunma, kanar yaram; kanarım ben, ben kadar bir yaradan!..
.....
Sen canımdın... İçimde kıpırdayan gelincik rengi kanımdın... Halimdeki haline bak; şimdi param parça olmuş tende gülkurusu rengi kabuk!..



Yaram vardı, tuz basılan...
Yarama konan tuzu, sen kezzapla yıkadın!



Şimdi ben, ben kadar bir yaranın üstündeki kabuğum...
Koparma; canım kanar, kanım canar (!)



Yardılar içimi; yarlar açıldı yol yol, toprağımda...
Gördüler; yarısı kan ve yarısı candır bedenimin;
Kan, işte yerde.
Cansa, bir kuşun kanadında!..

Muammer Erkul