Muazzam bir hüznün manzarası

[HaNıM aGa]

Sadece duy istedim,
En titrek yerinden yırtılmış bir sesi..
Nakaratı tarafından terkedilen bir şarkı gibi anlatabilmek seni ne zor şimdi bir bilsen..
Alfabenin sesli harflerinden yoksun...


Henüz adı konulmamış, hikayelerim vardı benim..
İstanbul'â, nazır..
Lâl, tebessümlerimi düşürürken her sabah yüzümden ...
Mecazi anlamlarda yaşattığım bir çocuk vardı içimde...
İnsan bazen kıyısında, ve kuytusunda yaşıyor hayatı işte..

Muazzam bir hüznün ; manzarasını taşır şimdi yüzüm..
Ellerimin arasından kayıp giden, aşklara dair..
Lafı çok fazla uzatmadan yürek kırıklıklarım ...
Eğik gülüşlerimi alıp gitmeliyim buralardan,
Kalp atışlarımın saçları dağınıkken biraz..

Farz etki bilincimin altında ezdiğim bir çok aşk'a..
Anlatım bozukluğuna uğramış bir çok duyguya sahibim..
Tutsaklığını yaşarken, yüreğimde sen tarafından yaratılan devrimin,.,
İçimde, yıldızları sönmüş bir geceyi kanatıyordum...
Hali hazırda, imarsız düşler kurduğum şehirlerim varken..

Yağmur düşürürken kirpiğinden gözyaşlarını..
Adına hayat dedikleri şeyin savruluşuna yakalanıyordum,
Günahlarımı sırtlarken, kambur kalmış yalanlarım,
Mavisini yitirmiş gökyüzü ağıtlarını düşürüyordu, yer yüzüne..
Umudu uykuya dalmış bir çocuğunun gözlerinde arama artık!
Rüzgarlar süpürdü çoktan masalları....
Cenazesi kaldırılırken, amorti sevdaların...
Acılar saklanmaya çalıyordu insan içinde,

Neden! diye sorma bana şimdi ; böyle yaşanıyordu pinokyonun aşkı..