Yalnızlığa Güldüm Bu Gece

[HaNıM aGa]

Gece sessizdi... Ürkütücüydü yalnızlık, korkutucuydu.. Oysa ben hiç korkmadım. Sen yoktun ve ben bu yüzden yalnızdım,
Ama sen aslında hep vardın. Duyuyordum, görüyordum, biliyordum.. Yanımda oturmuş beni izliyordun. Hayallere karışıp gözlerimden dinliyordun sözlerimi.. Yaşıyorum işte... Sadece yaşıyorum..


Sen olmadan nasıl yaşanırsa öyle yaşıyorum. Hayallere ne kadar inanılırsa o kadar kanıyorum varlığına. Seviyorum biliyorsun, belki duymuyorsun ama biliyorsun. Hissediyorsun hislerimi. Aşk yine bana surat astı, gülmüyor, bakmıyor gözlerimin içine..


Tutamıyorum zamanı, zaman hızla geçiyor. Zaten sensiz zamanlar hep boşa geçiyor. Gecemi gündüzüme karıştırıp Uykular uyanmalara susuyor. Kendimi özlüyorum zamanla. Sensiz aynalar bile beni göstermiyor. Kızıyor sanki bütün evren yalnızlığıma. İstemiyor üzülüp kırılmamı.





Peki sen ?





Sen istiyormuydun bunları ?... Boşver. Ne farkeder,


Aynada kendimle konuşmaya başlayalı o kadar da yalnız olmadığımı farkettim. Beni anlayan bir ben oldugunu unutmamalıymışım. Zaten kim yakın olabilirdiki aynalardan başka bu yüze..
Karardı gündüzler, Üzgün yüzümü göreli, Güneş hiç ugramaz oldu sabahlarıma. Bulutlar şimşeklere karışıp çıkıveriyor aniden. Seviniyorum.
Hayata dokunan birşeyler var etrafımda diye.. Boşuna. Bütün gürültüler kızgınlıklarıma.


O kadar da kötü değildi yalnızlık. Alışmış olmalıyımki izinsiz siniyor içerime. O kadar küstah bir yalnızlık ki bu.. Yalnızlığını kimsenin bilmesini bile istemiyor. Acıtır oldu canımı.


bir yalnızlığım var sanıyordum. Artık o bile beni istemiyor...


Düşün işte,


Yalnızlık bile benimle yalnız kalamıyor...


Ben alışık olmamalıydım bunlara. Böyle öğretmedim kendime. NE olursa olsun bir parça bile olsun herhangi bir yerden gülme sebebim olmalı..

Gülmeliyim..


Ne sebep olursa olsun,
Saçmala***** gülmeliyim..


Boşvermeyi bilmeliyim.
Bulduysan sende kendinden birşeyler bu yalnızlıkta..
Şimdi sende gül benimle..




Gülmelisin...





Neden olursa olsun.
Gül işte nedensiz sebepsiz


Öylesine!!
Belki de DELİCE..

[Sevdayellerim]

Canım sana içimden geçenleri yazmayalı ne kadar zaman olmuş.. Aslında içimden hiç bir şey yapmak gelmiyor.. Zoraki çalışıyorum.. Zoraki uyuyorum, yiyorum.. Yaşam görünürdeki yapmamı gerektiren şeylerin dışında bomboş ve renksiz.. Bir mutluluğu sevinci ve huzuru yok. Oysaki tek istediğim biraz huzur ve ruhumun senin varlığınla nefes almasıydı.
Bende ki bu sessizlik canını acıtsa da.. benim sessizliğimi anlamazsan beni de asla anlayamayacaksın.. Haklısın yaşam sürüp gidiyor.. Benim içim sürüp giden hayatta ise her şey anlamsız, farksız, renksiz kısacası her şey bomboş.. Boşluk giderek çoğaldıkça sanki ruhum can çekişiyor boğuluyorum ve nefes alamıyorum..
Geçen gün yine tek başıma oturmuş elimde kalem önümde duran kağıtlara öylesine resim çizmeye başladım. Çizdiğim resimde bir ev vardı. Farkında olmadan çizdiğim iki de insan.. Biri sen biri de ben.. Fark ettim ki seni sana ve resmine bakmadan da çizebiliyormuşum.. Sonra bir süre resme dalarak zamanda gezinmeye başladım. Yaşananları benim davranışlarımı ve senin yaptıklarını.. Benim için nasıl bir mucize olduğunu ve bazen mucizelerin insanlara ne kadar acılar verdiğini..
Sevmek bazen onsuz nefes alamamak bazen de o olduğu halde yaşam bulamamakmış.. Gülümsemesi yüzüne yakışan insan hep mutlu kal olur mu?