Yalnızlığı, Ağlamayı Bilir Misinn..

[Sevdayellerim]

Bilirmisin yalnızlık ne demek?.. Bilir misin gökyüzündeki yıldızlardan medet ummayı?.. Uzattın mı elini bir yıldız boyunca, belki tutarım diye farkında olmadan?
Uykusuz kalmayı bilirmisin sabaha kadar?. Hiç küstün mü hayata?. Aslinda kendindir kustüğün küçüğüm?.
Kapatıp gözünü hayaller kurduğun oldu mu geleceğe dair?. Bazen küçük bir masumiyet belirir tebessümünde, bazen gözünde hırçın bakışlar.
Kızdın mı kaderine günlerce?. Kendini tanıyamadığın oldu mu hiç ? Bazen cesaret edemeyen konuşmaya ve bazen de hiç susmayan sen.

Sevdin mi birini?. Her yağmur yağışında saatlerce bekledin mi sevdiğini pencerenin önünde?


Bir yudum sevgi dilendiğin oldu mu, sert bakışlardan?. Yaslanacak bir omuz aramadın mı?. Birden güldüğün oldu mu sebepsiz?. Her şiirde kendinden bir seyler bulmadın mı hiç?. Rüyalarda yasadığın oldu mu hayatını, istemediğin oldu mu uyanmayı?.
Baktığın ama göremediğin oldu mu etrafı?. Ufak bir sorunu büyütüp ölmeyi de mi istemedin hiç?

Sebebini bilmedigin bir ağırlık çökmedi mi üstüne?.
Büyüdüğünü farkedip zamana düşman oldun mu?.
Hecelerin az geldiği, kelimelerin yetmediği oldu mu duygularını anlatmaya?.
Agladığın oldu mu sebepsizce sabaha kadar?. Belki sen ağlamayı bilmiyorsundur , sevmeyi bilmediğin gibi.

İki damla yaş değildir ağlamak. Önce hüzünlenmek, sonra düşünmek, hayal etmek.. Anıları yaşamak, büyük bir özlem içinde o küçük oyuncak bebeğe sarılmak.

İşte budur ağlamak ve yeniden yaşamak.