Olmak ve Ölmek Arasına Atılan Ad'ım

[HaNıM aGa]

Notalarını kaybetmiş lardan dizeleri yitmiş den geliyordum.
Sesszliğimi alnına dayayıp tehditler savurduğum çığlıklardan dönerken
bilincin altına hayati şantajlarla yatırılmış ölümlerin rahminden düş'tüm.

Kanadım
kendi kanımı emdim
kanımı yüzünüze tükürürken dua diye okuduğum lânetlerdi.
Gelmişinize geçmişinize söverken küfrüm Tanrı'mdı oku diyen; taptım.
Canınıza okudum!


Dudaklarında neşter izinden bozma tebessümlere soyunmuş çıplak arsız yeni yetme cesetlere dokundum!
Kendi kendini becerenlerin orgazm çığlıklarının kucağında büyüttüğüm bir çocuğa ağlarken
sözlerimden damlayan lânetlenmiş yaşamların ölü spermlerinden arınamadım.




Salyaları akan insan kıyafetli sürüngenlerin arasına bırakılmış kabuğu sağlam içi çürük bir yem güdüsü saplanırken boğazıma.
Bir zar evet bir zar sarıp sarmalayan ve ar ve namus gibi yaftalara sarmalanmış ve ürkünç ve utandırıcı ve hayvani!

- Akıl vermek gibi olmasın da Tanrı'm.
Neden insanlığa dikmedin o zarı?
Bakar anlardık yırtıksa; ne mal olduğunu!

Kabuğumu soyun
soyunurken üzerimdeki irinli cesetten.
Ruhumu bağlayan kabuğu soyun!
Yalnız yaralarımla Tanrı'nın gölgesinden kaçacağım.



tahoma">Yalanların arka sokaklarında güzel yüzlü elleri tinerli gerçeklere sarıldım.
Ayakları olmayan hayat koşan; dudaksız adamlarla öpüştüm.
Tanrı ellerinden kayıp düşmüş Tanrı evlerine terkedilmiş şiirlerin annesiydim.
Ölgün inançların pazarında ırzına geçilen sermayeydim kendimle seviştim.
Çok * tanıdım; çocukları arkadaşımdı dostumdu sevgilimdi bir şeyimdi işte.
Hiçbir * çocukluklarını görmedim!

- İnancımı kaybettim Tanrı'm! İnandır beni.

Apoletleri düşerken vicdanın
şeytanı etten kemikten yaratan bedenlerce
ateşe verildiğinin şahidiyim Tanrı'nın.

Bu yük ne ağır
bu yük kimsenin cennetine göre değil
bu yük sığmıyor cehennemime!

Kimin kitabı aklayacak siyahımı?
Hangi kan döken emir
örtecek kanamamı?


Tanrı gibi.

Ben hep bir baba aradım; bana anne olabilecek.
Bütün f....er annem olmak isterken
ve bütün ******lerin babam içindeyken.

Sevdiğim insanları tanımak istemiyorum!

Her sabah enseme çivi gibi çakılan soğuk nefeslerin intiharımı bekleyişiyle uyanıyorum.
Ölümü sevişim yanıltmasın daha değil.
Hayat toplasan yazılacak iki şiir kadardı;
bir geceydi
kirpiklerinden sallandığım imgelerden
ve yarı bele kadar sarktığım dizelerden
bir şiir yazdım.

Son şiirim yazılmadı!

Her uyandığımda bütün adamları öldürüyorum babam diye
ve annem sanıyorum her kadını.
Uyumalıyım şimdi unutmalı ve asla uyanmamalı.

- Uyut beni Tanrı'm sonsuza!

Beni kimsenin bulamayacağı bir yere kendime gidiyorum.
Ki kendim güzel bir kadın ölüsüdür
yaşamanın ne olduğunu en iyi O bilir