Hoşçakal...

[BaRaN]

"Hoşçakal…"

Ne zordur bir daha göremeyeceğini bildiğin ama bir o kadar da görmek istediğin birine söylüyorsan bunu. Hele bir de karşındaki “Güle güle!” deyip onaylamışsa vedayı, nasıl katlanır içindeki sızı. Ama daha fenası da var:

Hoşçakal dediğini hayatından uğurlayamamak. Aşk acısı mı denir, ayrılınca unutamamak mı, birini sevmek değil de amansız bağlanmak mı? Ne dersen de işte, hepsi aynı kapıya çıkıyor. Gitmek gerektiğini bilmek, zar zor buna adım atmak ama bir yandan da gidememek…

Giderken bir şey bırakırsın o sevgilide. Sen anlamasan da, o fark etmese de, o da bırakır. Ah keşke hiç bırakmasa. Hiçbir şey kalmasa da kolay olsa hemen unutmak. Bir sabah uyansan hiç hayali gelmese gözünün önüne.

Sen unutmaya çalıştıkça anılar, sorgulamalar, "acaba"lar, "keşke"ler kemirmese beynini. Ah ne güzel olurdu! Ama olmuyor işte. Bir iz kalıyor geride, bir sızı inliyor her zaman, bir ağıt boğazında düğüm olup yakıyor.

Mesela, hiç unutmasa seni. Sevse hala. Ve sen içten içe hala özlendiğini, sevildiğini, kıymetli olduğunu hissetsen. Alışmak zorunda kalmasan bir başkasıyla görmeye. Duymasan, görmesen kalbinin başkasına attığını; ama oluyor işte.

Her şey gözlerinin önünde, hayat sana göstere göstere oluyor.

Sonra içinden onu uğurlamaya mecbur olmasan. Hep kalsa orada ama acı da vermese. Hiç veda etmek zorunda kalmasan. Neden bu kadar zor "Elveda" diyebilmek, gerçekten uğurlamak birini? Hayatından değil ruhundan, hayallerinden, içinden.

Olgun olmak mı, kabul edebilmek mi, alışmak mı, bastırmak mı? Hangisi en kestirme yol O'nu unutmaya. Bence hiçbiri. Hepsinin sonu yine hep O’na çıkıyor, yine O'nda düğüm olup kalıyor. Tek yol sadece veda etmeyi bilebilmek. Bunu yaparken acını bürümemek başka hallere ama acının içinde de savrulup durmamak. Anılarla da yaşamayı bilmek, sırtını da dönmemek yaşananlara.

Tamamen her şeyi ortadan kaldırıp, üstünü kapatıp, "Unuttum" deyip kendini kandırmakla; her şeyi göz önünde tutup, anılarla yatıp kalkıp, unutmayı beklemek bir paranın iki yüzü. İkisi de uç, ikisi de korkak. Biri yüzleşmeye, diğeri ise yüzünü dönmeye korkak.

İçine haksız bir öfke, abartılı bir sitem ve şiirlerden, şarkılardan çalıntı bir hüzün koymadan ne zor en yalın haliyle o sözü söylemek; ama söyleyebilmek gerek.

Hoşçakal!