Hava soğuktu ,sen gittiğinden beri gittikçe soğumuştu...
Gözyaşlarım da o günden beri azaldı inan bana...
Bıraktığın gibi değilim inan.
Artık özlemiyorum da seni,sadece gözlerin geliyor ara sıra aklıma.
Sen yoktun ve soğuktu işte....
Aklıma esti çıkıp gittim soğuğa aldırmadan.
Biraz yürüdüm,ellerim ceplerimde,içimse yine senle dopdoluydu.
Bir bir geçiyorum senle geçtiğim yolları.
Kar yağıyor...
Bir kartopu yapıyorum sıkıyorum, sıkıyorum, sıkıyorum....
Her sıkışımda elimdeki küçük kar topunu,yüreğimdeki acı biraz daha azalıyor...
Biliyorum SEN azalıyorsun... Nedense çöküyorum bir duvar dibine.
Kimim ben,nerdeyim??
Üzerime ne giydim onu bile bilmiyorum
Karla kaplı yola adını yazıyorum işte! İşte yine seni düşünüyorum.
Hava buz gibiydi ve artık hissetmiyordum ellerimi.
Kafamı kaldırıyorum evin önüne gelmişim,
girişteki merdivenlerde oturuyor
olmanı,kaşlarını çatıp tıpkı eskisi gibi bana bakmanı ve bana
gülümsemeni istiyorum...
Sesini duymak, seni görebilmek istiyorum ama yoksun...
Ellerim bomboş ceplerimde,anahtarın soğuğunu hissediyorlar artık
senin sıcaklığın yerine....
Anlayamadığım bir şekilde içime işlediğini, bir türlü seni aklımdan
çıkaramadığımı farkediyorum birden!
ama ben seninle yaşadıklarımı,seni unutmak istiyorum, geride çoook
geride kalsınlar istiyorum...
olmuyor işte unutmalıyım adını, yüzünü, seninle ilgili her şeyi....
Sahile iniyorum yürüyerek yeni bir sigara elimde, kutusu ise
paramparça olmuş ne zaman yaptım bunu,neden yaptım bilemiyorum...
İçime çektiğim her nefeste acı çekiyorum, acın gitgide artıyor!
O an anlıyorum SENİ unutabilmem mümkün değil...
Unutamıyorum işte ve yine ağlıyorum söz vermiştim oysaki kendime
artık ağlamak yoktu...
Beni bırakıp giden SENİN için ağlamak..
Yine başaramadım unutamadım seni, tutamadım verdiğim sözleri...
Her şeyden ve herkesten değerliydin sen!
ÖZLEDİM SENİ...