Ben ona ağlamıyorum ki...

[NyHaT]

Ben ona ağlamıyorum ki...



Nuh aleyhisselâm zamanında

insanlar, “bin sene” kadar

yaşarlardı.



O devirde bir kadının oğlu öldü

bir gün.



Kadıncağız iki gözü iki çeşme ağlıyordu ki,

komşu kadınlardan biri gelip

tesellî etti onu:



Niye bu kadar ağlıyorsun komşu.

Allahın takdîri böyleymiş.



Dertli kadın;

Âmennâ. Ben ona ağlamıyorum ki,

dedi.



Ya neye ağlıyorsun?



Yavrum fazla bir gün görmedi de.

Annelik şefkatiyle ağlıyorum

işte.



Oğlun kaç yaşındaydı ki?



İkiyüzyetmişbeş.



Vaah vah! Gerçekten gençmiş. Ama yine de

şükret kardeş. Sen böyle ağlarsan,

âhir zaman ümmeti

ne yapsın?



Onların ömürleri kısa mı

olacakmış?



Evet ya, ancak elli altmış

sene kadar



Kadın inanamadı.

Doğru mu bu komşu?



Tabii ya.



Allah Allah! Peki onlar, bizim gibi

ev de yapacaklar mıymış

acabâ?



Hem de kaç tâne.

Köşkleri ve sarayları

bile olacakmış.



Hayret doğrusu. Ben onların yerinde olsaydım,

bu kadarcık kısa ömürde çadırımın

kazığını bile değiştirmezdim.

[eren_isi]

gerçekten güzel paylaşım tşkler !!!