israfın böylesi

[Sevdayellerim]

Çocukluğumuzdan kalan alışkanlıktır.

Yerde bulduğumuz ekmeği, öpüp başımıza koyarız.

Ekmek davasının işçileri olduğumuz için belki.

"Ekmek bulamayan pasta yesin" diyen burjuvaziye inat, ekmeğimizi taştan çıkarmayı öğrendiğimiz için belki.

Bizde altı çizilmiş bir isimdir ekmek.

Üzerine basılmaz.

Çöpe atılmaz.


1980 sonrasında hayatımızda atağa kalkan "müsriflik", sonunda ekmeğimize kadar uzandı.

Ekmeğin kelime anlamı rafta kaldı.

Ekmekler çöpte.



Türkiye'de günde 120 milyon ekmek üretiliyor.

6 milyon ekmek çöpe gidiyor.

Ekmeğin en çok israf edildiği yerler, lokantalar, öğrenci yurtları ve yemekhaneler.

Bu demektir ki, "zengin vaziyeti" alıyoruz.


Oysa çöp tenekelerinde ekmek arayan anneler ülkesiyiz. Yoksulların bütün kazancı ekmeğe gidiyor.

Ekmeğine saygı göstermeyen toplumlarda, emeğe de saygı gösterilmez ya.

Bu da ülkedeki iç kanamanın sebeplerinden biri de bu değil mi sizce?


Ekmek ihaneti affetmez.

Günde 6 milyon ekmeği çöpe atan bir ülkeyi de, ne hayat bağışlar ne ekmek.





Sefaletin ve ahlaksızlığın merkez üssünde çırpınıyor olmamız. Bu yüzden demek!

Alıntıdır...