Hayatın Ortağı Olmak..

[Sevdayellerim]

> Günümüzün ''ergen dünyası'' nı, bu dünyada geçerli olan ''ergen kültürü'nü
> anlamaya çalışıyoruz.

Çünkü bu yeni oluşumu anlayamazsak ''günümüz
> ergenleri' ' ile erişkinler arasındaki uzaklık daha da artacaktır.




> Yeni ''ergen kültürü'' nün özellikleri içindeki ''hedef seçememe'',
> ''geleceğini planlayamama'', ''sorumluluk almak istememe'', ''kendini
> hiçbir şeye zorunlu saymadan çevresini her şeye zorunlu sayma'', ''çaba
> harcamadan elde etmek isteme'' gibi özellikleri nasıl açıklamalıyız?



> En önemli etkenler arasında ''sahip olma, elde etme ve kullanma'' ile
> bunları yapabilmek için ''çalışmak ve kazanmak gereği'' arasındaki bağı
> kopartan ''tüketim toplumu ideolojisi'' dir .

Bu ideoloji, henüz
> çalışmayan ve kazanmayan gençlere ''kredi kartı'' vermekte , ''cep
> telefonları olması'' nın normal olduğunu söylemekte, ''otomobil kullanarak
> özgürleşme'' yi önermektedir.

Gençler de bütün bunlar için yıllarca
> beklemek yerine, bütün bunları sağlamanın anne babalarının görevi olduğunu
> düşünmekte , bunların ''kendi hakları olduğunu'' öne sürmektedirler.


> Bizim yaşam kültürümüzün iki özelliği de ''tüketim toplumunun ideolojisi''
> ile buluşmaktadır.

''Çocukların aşırı korunmasının ailenin görevi
> olduğu''na ilişkin yaygın tutum ile ''çocuklarla gurur duyma isteği'' . Bu
> iki özellik de çocukların ''yaşam standartları'' na ailelerin -kimi zaman-
> ekonomilerinin üstüne de çıksa destek vermelerini sağlayan bir tutum
> yaratmaktadır.


> Anne babaların şu sözlerini çok sık duyuyoruz:
> * Biz (ya da ben) çocuklarımız için yaşıyoruz.
> * Ne yapıyorsak onlar için yapıyoruz.
> * Biz çok sıkıntı çektik, onlar bu sıkıntıları çekmesin istiyoruz.


> * İlerde hayatın birçok haliyle karşılaşacaklar, bari şimdi mutlu olsunlar

> * Mutlu bir çocukluk dönemleri olsun.

> * Biz gençliğimizi yaşamadık, onlar doya doya yaşasınlar.

> * Bizim yapamadıklarımızı onların yapması bizi memnun ediyor.

> * Her şeyleri var, neden çalışmadıklarını anlayamıyorum.

> * Hiç sıkıntıya gelemiyorlar, istedikleri hemen olsun istiyorlar.

> * Her istediğini yapıyoruz ama o bizim ne istediğimize aldırmıyor bile.

> * Çok iyi çocuktur, ama arkadaşlarına uyuyor.
> * Aklına hiç kötülük getirmez, ne söylense inanır.


> * Böyle giderse nasıl yapacak bilmiyorum.

> Bu sözlerin hepsi de birbiriyle bağlantılıdır.

Bu sözlerin oluşturduğu
> merdiven basamak basamak çıkılmaktadır .

Sonuçta erişilen yer de hiç
> kimsenin düşünmediği, hiç kimsenin istemediği bir yer olmaktadır.


> Neden?


> Çocuklarımızı hayatımızın ortağı değil, refahımızın ortağı yapıyoruz da
> ondan.


> Neden ''hayatlarınızı çocuklarınıza adıyorsunuz?''


> Neden ''çocuklarınız için yaşıyorsunuz?''

> Neden çocuklarınıza ''istemedikleri şeyleri vermek için bunca çaba
> harcıyorsunuz?''

> Neden çocuklarınıza ''hak etmedikleri şeyleri elde etmeleri'' için
> yükümlülük duyuyorsunuz?


> Neden çocuklarınıza ''sorumluluk vermiyorsunuz?

'' Şimdi almıyorlar, çünkü
> sorumluluk vermekte çok geç kaldınız.


> Neden çocuklarınızı, ''yaptıkları yanlışlıkların sonuçlarıyla
> karşılaştırmıyorsunuz?''


> Bu durumda, çocuklar ve gençler ''ailelerin onları her koşulda
> koruyacağını'' biliyor.


> Çocuklar ve gençler, kendileri hiçbir şey yapmasa da, ailelerin onlar için
> her şeyi yapacaklarını öğreniyor.


> Çocuklar ve gençler, geleceklerinin aileleri tarafından hazırlanacağına
> güveniyor.


> Onun için de kendine güvenmiyor, sorumluluk almıyor, kendisini hiçbir şey
> için zorlama gereğini duymuyor.


> Yapılması gerekenler yapılmaz, yapılmaması gerekenler yapılırsa sonuçlara
> neden şaşmalı?


> Lütfen, biraz düşünür müsünüz?
>
> Erdal ATABEK