ölümün Arefesinde

[EtTe_056]

Doladım!
Ateş saçan ipe doladım hür nefesimi
Umudu getiren kuşun kanadına bıraktım yüreğimi
Ten sedefine hapsettim nefis yüklü bulutları
Kırbaç izleri gün ışığına çıkardı, aşk ızdırabını!

Bağırdım!
Avazım çıktığı kadar haykırdım heyula uçurumlarda
Bir hayaldi ölüme kavuşmak gözyaşlarıyla toprakta
Yandı, kül oldu ve ardından savruldu nihan aşk muştusu
Zemheri kuyudan çıktı, aşkı sinesine çeken kutlu yolcu!


Terk ettim!
Fanilikten hicran eyler meyhor gönül
Elemli bir meltemle acziyet şurubunu içerken
Sevda teknesinden çıkarılır yabancı cemreler
Aşk rahminde dikiş tutmaya adanır mavera sözler!

Adadım!
Hiçliği her şeye tercih ettiğim rüveyda güle adanmıştır od
Şehla bakışların ıslaklığında açmış vuslat sedefinde şule
Mezarlar beklerken tabutun içinde bezgin çığlıkları
Beklenir yüreklerin muskası olmaya aday gül muştuları!

Sevdim!
Issız çöllerde ararken mecnunun ayak izlerini buhran buhran
Kefen olmuş kalemim saplanır süveydama bir mızrak gibi
Şakağımda nakşolmuş ölümün miracını yaşıyorum aşkın kıyametinde
Ölüm busesi sevincim, sökemiyorum gözyaşı bezlerini mahzenimde!

Bir serçenin ağlarken ki öldüğü gözyaşı gibi içimde(mi?)sin…