Namazsın İnsan Kaybolmuş İnsandır...

[Beyzan]

D. Ali Taşçı, Vakit gazetesi, 23 Ağustos 2006 alıntıdır...



19 Ağustos Cumartesi günü, Şehzadebasinda tarihi bir mekanda, elli-altmış seçkin davetlinin katıldığı kahvaltıya, bir davetli olarak biz de katıldık. Namaz Gönüllüleri Platformunun organize ettiği toplantının amacı, insanları namazla diriliş seferberliğine çağırmaktı.

Özellikle beş vakit namazın unutulmaya başlandığı bir zamanda (Ki namazı unutmak, hayatı unutmaktır; çünkü namaz hayattır; hayat namazdır.) , Cemil Tokpınar, Abdullah Yıldız, M.Emin Yıldırım gibi gayretli kardeşlerimizin, ipe sapa gelmez konu ve gündemler arasından sıyrılıp, namaz gibi evrensel bir konuyu insanlığın gündemine yeniden ve daha bilinçli olarak taşımaya çalışmaları, doğrusu her türlü takdirin üzerindedir.

Bir vakit namaz mı, hayat mı? diye bir soruyla ve tercihle karşı karşıya gelsek ve gözümüzü hiç kırpmadan ve bir saniye bile düşünmeden namaz diyemeyeceksek, yaşadığımız hayatı Hayy olanın bir armağanı olarak göremiyoruz demektir.

Namaz, kulluk bilincinin zirve yaptığı duraktır. Bir insanın yükselebilecek olduğu en büyük makam, kulluk makamıdır. Namaz işte bizi buraya taşır. Bir insan kendini kul olarak kabul etmiyorsa, ne olarak kabul ederse etsin, fark etmez. O artık nefsinde ilahların çarpıştığı bir savaş meydanındadır ve barış denen nimetten de çok çok uzaklardadır.

Namaz, müminlere, Allahu Teala tarafından Miracda armağan edilen en güzel hediyedir. O Mirac ki, Cebrailin huduttan öteye bir adım atamadığı, bir yerden sonra, Rabbin huzuruna yalnızca AŞKla girildiği bir ilahi tören! Zaman ve mekanın ötesinde, fakat aşkın en gizemli nağmelerini ruh ikliminde duya duya, insan olmanın şerefiyle ve seni yaratana Rabbim diyebilmenin mutluluğuyla kul olma onurunun insana hediye edildiği mutluluk diyarı. Bu diyarın mutluluğunu yalnızca kendisinin tatmasına gönlü razı olmayan Sevgililer Sevgilisinin, Namaz müminin miracıdır. diyerek Rabbi katında bize namazla şefaat etmesi, eğer uyuyan gözlerimizi hala uyandırmıyorsa, yazık!

Namaz, böyle bir iklimin diriltici soluğudur. Dünyanın dönüşü nedeniyle yeryüzünde ezan okunmayan bir an yoktur. Ve beş vakitin her anı dünyada mevcuttur. Dünya anbe an secde ederken, gökyüzünde melekler namaz şöleninde Allahı tesbih ederken, her varlık kendi diliyle Allah derken, insan, namaza durarak Allahu Ekber demiyorsa, kendi kıyametini koparmış demektir.

Namaz Miracdır ve Allah ile buluşmadır. Gözyaşlarıyla abdest almayan insan Rabbi ile nasıl buluşabilir?

Namaz, aşkta yok olmanın adresidir. Kendi varlığından başka varlık bilmeyenlerin o adrese gitmeleri nasıl mümkün olabilir? Namazsız insan, kaybolmuş insandır.

Namazla arınan gönül, duygularını aydınlatmıyorsa, sen kimin münevverliğinden (aydın) söz edersin?

Her sabah göklerden gelen diriltici sesi duyup, yeryüzüne merhametle dolmuyorsan, senin varlığından daha büyük eziyet mi vardır?

Secdede, aşkın doruklarında kainatın ruhunu sağamıyorsan, medeniyet meydanına bozguncu olarak indiğinin de farkında değilsin.

Namaz arındırıcı ve aydınlatıcıdır. Arınmamış ve aydınlanmamış insan bir şeyin başına geçer ve iktidar olursa, o yer fesada uğramış demektir.

Gece. Yıldızlar ayet ayet gökyüzünden asılıyor. Gökyüzünde şölen var: vaktin melekleri, insanoğluna ikinci kez eline geçiremeyecek olduğu zaman dilimini sunuyorlar. Kalkın ey insanlar, Rabbimiz, sabahı size hediye ediyor! diye nida ediyorlar.

İnsan uykuda. İnsan nefsinin kuyusunda. Kuyularda Yusuf yok. Rüyaları yılanlar basmış. Minareden bir ses: Allahu Ekber! Yusuf suretinde bir genç ayakta ve namazda: Allahu Ekber!

Kıyamet bugün de ertelendi, çok şükür.

Ve ruhumuzun kıyametinin ebediyyen ertelenmesi için hep birlikte haykıralım:

Haydi namaza!