Efendimiz(s.a.v)nin yaptığı şakalar..:))

[RoSe.YaRD.]

Efendimiz(s.a.v)nin yaptığı şakalar..)

hanım sahabilerden biri resulallaha ürkek bir şekilde çekinerek bir dileğini anlatmaktadır.efendimiz onu rahatlatmak ister.bir ara sözünü keserek sorar:
_sen şu gözünde ak olan kişinin eşisin değil mi?
hanım sahabi şaşırarak:
__ey allahın elçisi,benim kocamın gözünde ak yoktur,der.
efendimiz gülümseyerek:
_her insanın gözünde ak olur,der.
kadın sahabi anlar ve tebessüm eder._________________________ ____________________ ______________________

bir yolculuk esnasında Enceşe isimli bir arkadaşı develerin önünde,daha hızlı yürümeleri için şarkı söyleyip tempo tutmaktadır.şarkı hızlanır,tempo yükselir ve develerin sürati artar.
develerin üzerinde bulunan hanımlar için endişeye kapılan efendimiz Enceşeye seslenir:
__Enceşe dikkat et! billurlar kırılmasın!
______________________________ ____________________ _________________

yaşlı bir kadın mescide, efendimiz in yanına gelir ve
__ey allahın elçisi,benim için dua et de allah beni cennetine koysun.efendimiz:
__yaşlı kadınlar cennete giremez,der.
kadın üzülür,neredeyse ağlayacaktır.efendimizin yüzünde tebessüm yayılır:
__üzülme,yani yaşlı değil,bir genç kız olarak cennete gireceksin, der.
______________________________ ____________________ ____________________

bir arkadaşı kendisinden bir binek devesi ister.O:
__olur,seni bir dişi deve yavrusuna bindirelim,der.
arkadaşı şaşırarak itiraz eder:
__iyi ama ey allahın elçisi,ben dişi deve yavrusunu ne yapayım.bir işime yaramaz ki!
bunun üzerine peygamberimiz(s.a.v.):
__bütün develer bir dişi devenin yavrusu değil midir?der..



(alıntıdır)

[RoSe.YaRD.]

Kendisine cocuk yastan itabaren hizmette buklunan hz. enes e latife olsun die iki kulaklı derdi.Efendimizden yüzlerce hadis nakleden hz. enesin işitme duyusu oldukca kuvvetliydi.Çabuk işitirdi.Bu saka onun için büyük bir iltifattı.Ve daha dikkatli dinlemeya teşvik manası tasıyordu.


Hz. Ali ile beraber kahvaltı etmektedirler.Hz. peygamber gülümsemektedir, çünküçaktırmadan yedigi zeytinleri Hz. Ali nin önüne yıgar.Sonunda Hz. ali ye onundaki zeytinleri göstererek'' ey ali cok acıkmıssın herhalde, ne kadarda cok zeytin yemişsin'' der.Hz. Ali şakayı anlar ve hemen cvp verir''evet ya resulullah'' der,, fakat siz daha cok acıkmıssınızherhalde ,önünüzde hiç cekirdek yok cekirdekleriyle beraber yemişsiniz”.



Resulallahın (a.s.m.), Zâhir isimli bir sahabesi vardı. Zahir, çölde yaşardı. Ara sıra Allah Resûlüne, çöl çiçek ve meyvelerinden hediyeler getirir, Peygamberimiz de onu çölde lazım olabilecek hediyelerle sevindirirlerdi. Efendimizin şakalaştığı sahabelerden biri de Zâhir idi. Onun için Peygamberimiz:

"Zâhir, bizim çölümüz, biz de onun şehriyiz," buyururlardı. Ticaretle uğraşan Zâhir, yine bir gün bir şeyler satmak amacıyla şehre gelmişti. Resûlüllah Efendimiz, o görmeden arkasından gelip, kollarından tuttuktan sonra gözlerini kapadılar.Zâhir, telaşlı bir şekilde:

"Kimsin? Beni bırak," diyerek geri döndü. Peygamberimiz olduğunu görünce de sevindi ve başını, Resûlullahın şefkatli sinesine koydu.

Allah Resûlü şakalarına şu soruyla devam ettiler:

"Bu köleyi kim satın alır?"

Bu soruya Zâhir:

"Pek alıcı bulamazsınız, benim ne değerim olabilir ki ?" diye cevap verince, Peygamberimiz şöyle buyurdular:

"Sen görünüşte belki öylesin, fakat Allah katında değeri yüksek, pahası ağır bir kölesin."


Sahabîlerin içinde Nuayman adında çok şakacı birisi vardı. Yaptığı şakalar bazen aşırıya kaçardı. Fakat yine de Peygamberimiz onu anlayışla karşılardı.

Bir gün çölde yaşayan bedevi Araplardan birisi Peygamberimizi ziyarete gelmişti. Devesini Mescidin avlusuna bağlayıp içeri girmişti.

Sahabîlerden birisi deveyi görünce Nuayman'a:

"Şu deveyi kessen de etini yesek, eti çok özledik. Nasıl olsa Peygamberimiz devenin parasını ödeyecektir."

Nuayman da itiraz etmedi ve deveyi yere yatırdı, kesti ve başladı yüzmeye.

Devenin sahibi Peygamberimizin huzurundan çıkınca bir de ne görsün, devesinin derisi yüzülüyor.

"Eyvah! Devemi kesmişler" diye feryada başladı.

Peygamber Efendimiz dışarı çıktı:

"Bunu kim yaptı?" diye sordu.

"Nuayman yaptı" dediler.

Nuayman kaçmıştı. Peygamber Efendimiz Nuayman'ın peşine düştü, aramaya koyuldu.

Sonunda Duabaa adında bir kadının evinin bahçesinde buldu. Nuayman evin avlusundaki çukura girmiş, üzerini de hurma ağacı yaprağı ile örtmüştü.

Peygamberimiz eve girince birisi bir taraftan yüksek sesle:

"Biz onu görmedik" diyor, bir taraftan da parmağıyla Nuayman'ın saklandığı çukura işaret ediyordu.

Peygamberimiz gitti, onu çukurdan çıkardı. Nuayman'ın yüzü gözü toz toprak içinde kalmıştı. Peygamberimiz sordu:

"Niçin böyle yaptın?"

Nuayman:

"Yâ Resulallah, size burada olduğumu söyleyenler yaptırdılar bana..."

Peygamber Efendimiz bir yandan Nuayman'ın yüzünü gözünü siliyor, diğer yandan da gülüyordu.

Peygamberimiz daha sonra deve sahibine devesinin parasını ödedi ve işi tatlıya bağladı


Sahabelerin aktardıkları olaylardan anlaşıldığı gibi, Peygamber Efendimiz hem ailesi hem de sahabeleri ile sık sık şakalaşır, onların yaptıkları esprilere güler ve onlara güzel isimler veya lakaplar takardı. Ancak, her konuda olduğu gibi şakalaşma konusunda da Peygamberimiz (sav) çok ince düşünceli, vicdanlı ve anlayışlı davranırdı. Peygamberimiz (sav)'in şakalar konusunda ashabına verdiği tavsiyeler şöyle özetlenebilir:

- Ben şaka yaparım ama sadece doğru olanı söylerim

- Bir Müslümanın kardeşini korkutması helal değildir

- Kardeşinle münakaşa etme, alaya alarak onunla şakalaşma.

- Başkalarını güldürmek için yalan söyleyene yazıklar olsun.

- Kul, şaka da olsa yalan söylemeyi, doğru da olsa münakaşa etmeyi bırakmadıkça iyi bir mümin olamaz.

- Şaka da olsa yalan söylemeyin.



(alıntıdır)