Bugün 19 Mayıs Gençlik Bayramı

[DeRBeDeR]

Türkiye Cumhuriyetinin Kurucusu Mustafa Kemal ATATÜRK, gençleri ne kadar önemsediğini, onlara ne kadar güvendiğini BÜYÜK NUTKU’NUN SONUNDAKİ “GENÇLİĞE HİTABESİYLE” açık bir şekilde vurgulamıştır. ATATÜRK, kurduğu Cumhuriyeti siyasilere, bürokratlara, hâkimlere, hekimlere, öğretmenlere, tüccarlara, bankerlere, mucitlere, köylülere, esnaflara hatta ve hatta POLİSLERE, JANDARMAYA, ORDUYA emanet etmek ihtiyacını hissetmemişken, neden, GENÇLERE EMANET ETMEK İHTİYACINI HİSSETMİŞTİR. Bunu iyi düşünmek, iyi irdelemek lâzımdır.

19 Mayıs’ın, “Gençlik ve Spor Bayramı” olarak kutlanması ilk defa 1937 yılında gerçekleşmiştir. Bunun bir de ilginç bir anısı vardır. Bu anıyı öğrenmek, en azından Bayramı kutlamak kadar önemlidir.

1936 yılında, 19 Mayıs günü Atatürk Dolmabahçe Sarayında yanında Şükrü Kaya, Ruşen Eşref, Kılıç Ali, Salih Bozok, Mehmet Seydan ve Nuri Conker’den oluşan yakın çevresiyle oturmaktadır. Yanında oturanlara sorar ve:

-Bugün, günlerden ne?

Der, önce içinde bulunulan günü (haftanın hangi günü ise) söylerler. Atatürk, soruları sürdürür:

-Peki, bugün ayın kaçı?

-19 Mayıs!

Cevabını alınca, yine sorar:

-Bugün, ne oldu, söyleyin bakalım?

Atatürk’ün yanındakilerden her biri bir başka şey söyler. Ama, hiç birinin verdiği cevap, Atatürk’ün beklediği cevap değildir. Bunun üzerine Atatürk, biraz kızar gibi oluyor:

-Bugün, 1919 yılında, Samsun’a çıktığım gündür. Asıl Bayram yapılması gereken gün de bugündür.

İçişleri Bakanı Şükrü Kaya, Atatürk’ün bu sözünü bir emir olarak telakki eder ve 1937 yılında, 19 Mayıs günü ilk defa Gençlik ve Spor Bayramı kutlaması gerçekleştirilir.

Bugünkü yazımızı ATATÜRK'ÜN, TÜRK GENÇLİĞİNE HİTABESİ’Nİ (Orijinal Metin) Meclis’e hitabındaki mukaddimesiyle sunarak noktalayalım:

“Saygıdeğer Efendiler, sizi günlerce işgal eden uzun ve teferruatlı nutkum, nihayet geçmişe karışmış bir devrin hikâyesidir. Bunda milletim için ve gelecekteki evlâtlarımız için dikkat ve uyanıklık sağlayabilecek bazı noktaları belirtebilmiş isem kendimi bahtiyar sayacağım.
Efendiler, bu nutkumla, millî varlığı sona ermiş sayılan büyük bir milletin, istiklâlini nasıl kazandığını, ilim ve tekniğin en son esaslarına dayanan millî ve çağdaş bir devleti nasıl kurduğunu anlatmaya çalıştım.
Bugün ulaştığımız sonuç, asırlardan beri çekilen millî felâketlerin yarattığı uyanıklığın eseri ve bu aziz vatanın
her köşesini sulayan kanların bedelidir.

Bu sonucu, 'Türk gençliğine emanet ediyorum.


Ey Türk gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti'ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet'i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!”