-
SIKICI KADINLAR
Ne büyük hayallerle başlıyoruz bir ilişkiye... Ne manalar yüklüyoruz karşımızdakine... Hayatımızdaki herkesi bir anda silip dünyayı 'o'nun etrafında döndürüyoruz. İki kişilik bir hayat kuruyoruz kendimize.
O ve biz sadece...
O yokken omzuna yaslandıklarımızı unutuveriyoruz, gözümüzün yaşını silenleri, yalnız gecelerimize ortak olanları, iki kadeh tokuşturduklarımızı maziye katıveriyoruz.
Sevgili bulunca nankörleşiyoruz.
Ne askerlik arkadaşımız kalıyor, ne dostlarımız... Varsa yoksa 'yeni aşk'ımız...
Başımızı döndüren heyecanımız.
Seviyor, seviliyoruz ya, işte buna güveniyoruz.
Sevgili bulunca dostları unutuveriyoruz.
Bir insan daha ne ister ki diyoruz. Bir 'o'nun sevgisi yeter sanıyoruz, 'o'nun kıskanması, 'o'nun sahiplenmesi...
-Artık- başkalarından bize ne ki?
Belki de dostlarımızın hep orada olacağına inancımız nedeniyle bu kadar kolay silebiliyoruz onları.
Bıraktığımız yerde bizi bekleyeceklerini düşünüyoruz. Hiç acımayacaklarını, incinmeyeceklerini...
Onlar bizi anlamak için yaratılmışlar gibi... Biliyoruz ki, bir gün aşkımız bittiğinde yine sarıp sarmalayacak bizi o omuz. Terk edildiğimizde yaşlarımızı yine o dostun eli silecek.
Dost mu sevgili mi diye sorsalar, cevabınız ne olur?
Çoğumuz "Dost" deriz değil mi? Başımıza geldiğinde tam tersini seçeriz ama... Aşka düştüğümüzde, gözümüz köreldiğinde, yutarız bu dediğimizi.
İlişkilere dair tek yanılgımız bu değildir tabii... Dost-sevgili dengesini kuramadığımız gibi güzellik konusunda da toplumca takıntılıyız biz. Sevgili bulunca nankörleştiğimiz gibi kendimize aşırı da güveniriz. Yürüyüşümüz, bakışımız değişiverir. Biri tarafından onaylandık ya, sanki dünya güzeliyiz.
Bir de... Güzel kadınlar terk edilmez diye biliriz. Bir ömür sürecek ilişkileri... Her gece güzel bir kadınla aynı yatağa giren bir erkek düşünün. Vücudunun her bir hücresi çözülmüş, keşfedilecek bir yeri kalmamış bir kadın... Heyecan bitmiş, yaşanacak her şey yaşanmış, uzun lafın kısası 'eski'miş.
Geçen pazar, Hakkı Devrim Usta, bir yazı yazmış;
sonuna da bir hikaye eklemiş. "Güzel kadınlar terk edilmez yanılgısı" bundan güzel özetlenemez herhalde.
İzniyle, paylaşıyorum sizinle...
"Eski Roma'nın ünlü generallerinden birinin eşi dünya güzeli bir kadınmış. Kültürü, neşesi, ev sahibeliği üslubuyla benzeri güç bulunur bir şahane kadın.
Boşanacakları haberi çıkmış, bütün Roma bu haberle çalkalanıyor.
Yakın arkadaşları bir cesaret konuyu açmışlar:
- Eşin Roma'nın en güzel, en beğenilen, gıpta edilen kadını, diye başlamışlar; lafı birbirinin ağzından alarak dakikalarca övdükten sonra, sözü şu suale getirmişler. Nasıl olur da ondan ayrılmayı düşünebilirsin?
General bacağını uzatarak:
- Çizmemi beğendiniz mi önce onu söyleyin bana, demiş.
- Çok güzel!
- Tay derisinden yapılmıştır. Sicilya'nın en marifetli çizmecisi tarafından, kendi eliyle, benim için yapılmıştır. Bir benzerini bütün Roma'da bulamazsınız.
- Belli, demiş arkadaşları. Benzersiz derken de haklısın. Ama bunun, bizim sualimizle ne alakası var?
Arkadaşlarının merakını iki kelimeyle gidermiş general:
- Ayağımı sıkıyor!.."
