KORKUYORUM...

Karanlık çökmeye başladı yine..Heryer simsiyah oldu.Sen yoksun.KORKUYORUM!
Sen olsaydın dağıtırdın tüm karanlığı,her yeri ışıkla donatırdın.
Sonra alırdın beni koynuna ve en güzel aşk hikayelerimizi,hayallerimizi anlatırdın..
Hani en çok uykuda beni izlemeyi severdin ya!Yine izlerdin..
Ama yoksun işte!Çok uzaktasın!Uzanamayacağım,yetişemeyeceğim kadar uzaktasın.
Ve ben KORKUYORUM!
Oysa ben senleyken korku nedir bilmezdim.Ben senleyken acı nedir bilmezdim.
Gidişin öyle bir yaktıki kalbimi,yokluğun öyle bir acıttıki içim,korkuyu da öğrendim,acıyı da..
İçimi acıtan gidişin değil biliyormusun?Asıl içimi acıtan sevgimi hiç hakedememiş olman.
İşte bu çok acı..
Keşke benim sevgimi hakedebilmiş olsaydın.O zaman inan seni kendi ellerimle bile gönderebilirdim..
''Ayrılıklar da sevdaya dair''demiş şair..
Doğru!Ama ayrılıklar sevdaya dair,kaçışlar değil!
Sen benden bir suçlu gibi kaçtın,geriye bir kere olsun bakmadın!
Her şeyi,tüm yaşananları hiçe saydın.
Bu kadar basit olmamalıydı sevdan..Bu kadar bencil olmamalıydın..
Keşke biraz daha sevebilseydin,keşke beni herşeyin yapabilseydin,keşke bu kadar korkak olmasaydın.
Ama hayat keşkelerle olmuyo işte..
Ve bana yine tek söz kalıyor;mutsuzum ve hala çok KORKUYORUM...