Serçeler Üşüyor
Kim bilir ki kış güzünde serçelerin ağlayacağını
Pencere kenarında bir menekşe ile konuşacağımı
Nerden bilebilirdim ki beni yarım bırakacağını
Bilemezdim ki tam bulmuşken kaybedeceğimi
Mendilimi salladım seni götüren otobüsün arkasından
Gözlerine yaşlar dolmuştu bana ağlamaklı bakarken
Gitmene üzülmedim korkuyordun bana alışmaktan
Alışırım yokluğuna seni içimde öldürdüğüm zaman
Otogarda bir akşam üstü seni bekliyorum
Banklar üzerinde saatlerce seni düşünüyorum
gözlerim dolu hüngür hüngür ağlıyorum
sensizliği içimden bir türlü atamıyorum
sabaha karşıydı ayazdı serçeler üşüyordu
penceremin kenarında seni düşünüyordum
odaya saçılmış hep senin küçük hatıraların
hiç gitmedi adın içimin nehirlerinden
unutmadan bana yazdığın bir mektup vardı ya
hala yüreğimde taşıyorum ve bir türlü atamıyorum
geriye resimler kalsın belki kimsesiz anılar
anlaşılan artık olmamalısın
