Yanık Tende Veda Busesi
Şafaklar vardı
Yüce dağların ardında güneşin doğduğu
Sen gelmeden önce...
Adın aşktı senin
Çıkıp hüzün tünellerinden
bir insan, bin insan ve sevgi
ne varsa yaralayıp ta derinden
Kapıma geldin sessizce...
Ne gelişine ses çıkarabildim
Ne de dur diyebildim
Çığlık çığlığa gidişine
Teninde ölüm rengi
Ne mutluluk verdiğin
Ne de öldürdüğün belli...
Suskunlukların kesiştiği yerde
Ağıtlar bıraktın
Diş gıcırtılarında
Ki bitmek tükenmek bilmez
Geceler bıraktın
Sabahı hiç olmayan
Ve
Hikayeler ki
Herbiri ayrı destan
Senden geriye kalan...
Adın aşktı senin
Adını andıkça
Aklıma gelir yetimliğim
Yanık tende veda busesi..
