Yine isyanlardayım bu gece ...Oysa ki her şeyimin sen olmasını sen kokmasını isterdim...Çok mu büyük bir istek bilmiyorum;ama benim sana bu kadar yakınken bu kadar daha fazla uzak kalmam canımı çok acıtıyor.Ve bu bana verilen en büyük ceza...Belki de en büyük günahtı sevmem.Dermanı olmayan asla affedilmeyen bir günah hemde...
Şimdi takvim şubat ayının 14 ünü gösteriyor.Herkes için özel benim içinse çok acı bir gün.Nefret yüklü, hüzün kokan,günahlarla dolu birgün.Ve ben her günkü gibi bugünde dünyaznın en zor şeyini yaptım Sabah erkenden kalkıp yine seni sevdim....Ben bu günü bir kere sevmiştim ve aynı gün nefrte etmiştim.Elele dolaşıp sana olan aşkımı anlatmak yerine senin ayrılık üzerine olan konuşmalarını dinlemiştim...İşte o gün nefret ettim 14 şubattan ve bir daha da sevemedim.....
Nasıl sevebilirdim ki senden başka kimseyi alamazken kalbime 14 şubat gibi iğrenç bir günü kiminle kutlayacaktım.Sen benim varlığım canım her şeyim sevdiğim birtanemdin...Şimdi yoksun ya bu kelimeleri bir daha nasıl agzıma alabilirim ki yakışırmı seni seven bu kalbe bu bedene bu dile başkasını seviyorum demek...Bu da en büyük günah degil mi .....Ben seni seviyorum hemde gerçek seni.....
Oturmuş aşkımızı ağlıyorum bu gece ben...Daha dogrusu benim aşkıma ...Tertemiz sevdama yanıyorum Yanımda oldugun günlere susuyorum Doyamadım ya ben sana işte ben ona ağlıyorum
NE GİDİŞİN UMRUMDA NE DÖNMENİ BEKLİYORUM ....
EL DİLİNE DÜŞÜRDÜĞÜN AŞKIMIZA AĞLIYORUM .....
