Kara düşen hikâyeler

Kar yağsın dünyaya bazen. Yağsın ve körlüğümüzü ağartsın. Görünür kılsın, büyük kargaşanın görünmez kıldığı her şeyi. Yıkasın örtsün karanlığa teslim olan günlerimizi. Bizim bu beyaz nefesi almaya, kalplerimizi o nefesle serinletmeye ihtiyacımız var.

Bizim uzun ve beyaz yolculuklara ihtiyacımız var. Rotası belli bir otobüsle çıkalım o yolculuğa ya da penceresi kara açılan herhangi bir pencereden uzun uzun hayata bakarak. Herkesin iç coğrafyasında var o uzak köyler, o uzak hikâyeler, o uzak insanlar, uzağında kaldığımız bütün o yakınlıklar...

Uzun bir yolculuktan geldim, uzun beyaz bir yolculuktan. Kilometreler yolu uzatan, bizzat yolculuktu. Belli bir rotası vardı, ama çok belli olmayan onlarca gizli rotası da vardı. Bembeyaz ovalardan, karlı dağlardan akıp giden bir kayboluştu. Sanki dünyadaki her şeyin üstü görünmezlikle kaplanmıştı. Sadece uzayıp giden beyazlıklar vardı. Ve gökyüzünden süzülüp bu beyazlığı durmadan çoğaltan kar taneleri...

Kaybolup gitmek için, dünyanın girintili çıkıntılı karanlığını unutmak için bulunmaz bir fırsattı. Karın üstüne çizilen bitimsiz çizgi boyunca gidip dururken, birden ucu ruhumuzun derinliklerine kadar uzanan iç yollara sapmak için bulunmaz bir fırsattı. Varlığımızı, üstümüze çöken bütün karanlıklardan sağaltmak için bulunmaz bir fırsattı. Dünyayı sevmek için, yeniden sevmek için bulunmaz bir fırsattı.

Hantal gövdesini o bitimsiz çizgiye teslim ederek ilerleyen aracımızın camlarından her zaman bakamayacağım genişlikte baktım dünyaya. Üzerlerini kar kaplamış, cılız ışıklarıyla sadece orada olduklarını anlatabilen uzak köyler gördüm. Kapısı kilitli hikâyeleriyle uzak insanlar... Yanından geçip gittiğim bütün bu hikâyelerin dünyayı ne kadar çok şeyle doldurduğunu düşündüm. Sadece benim hikâyemle dolduğunu zannettiğim dünya, milyonlarca, milyarlarca başka hikâyeyi de sımsıkı tutuyordu avuçlarında. Şimdi üşüyordu bütün o hikâyeler... Isınacak bir şeylerin peşindeki bütün o uzak insanlar... Acaba ne ısıtıyor bu kadar çok hikâyeyi diye düşündüm. Yakılan hiçbir ateş, çevresinde bu kadar çok hikâyeye yer açamazdı. Başka bir şeyler olmalı, sıcak bir şeyler, insanı içinden ısıtan bir şeyler... Olmasaydı içimizi ısıtan o şeyler, bu sonsuz soğuk, uzayıp giden bütün bu mesafeler, karın altına gizlenen o zifiri karanlık tek tek tüketirdi hepimizi.

Kar yağsın dünyaya bazen. Yağsın ve körlüğümüzü ağartsın. Görünür kılsın, büyük kargaşanın görünmez kıldığı her şeyi. Yıkasın örtsün karanlığa teslim olan günlerimizi. Bizim bu beyaz nefesi almaya, kalplerimizi o nefesle serinletmeye ihtiyacımız var. Bizim uzun ve beyaz yolculuklara ihtiyacımız var. Rotası belli bir otobüsle çıkalım o yolculuğa ya da penceresi kara açılan herhangi bir pencereden uzun uzun hayata bakarak. Herkesin iç coğrafyasında var o uzak köyler, o uzak hikâyeler, o uzak insanlar, uzağında kaldığımız bütün o yakınlıklar...

Böyle uzun ve beyaz bir yolculuktan geldim. Karın üstüne düşen uzak hikâyeler gördüm. Bacasından dumanlar tüten ücra köy evleri gördüm. Kar üstünde kıvrımlanan, nereye gittiğini bilmediğim yollar gördüm. Ateşlerin etrafında ısınmaya durmuş çileli insanlar gördüm. Camların buğusuna hayallerini yazan çocuklar gördüm. Karda rızkını arayan ürkek kuşlar gördüm. Ağaçla süslenmiş ıssız bozkırlar gördüm. Karla süslenmiş yalnız ağaçlar gördüm. Zirvelerini sis bağlamış dağlar tepeler gördüm. Bir uçtan bir uca buzlanmış dereler, göller gördüm. Uzun, çok uzun bir yolculuktan geldim. Kendimi sonsuz beyazlıklarla kucaklaşan çıplak bir yolcu gibi gördüm. Hayatımı kara düşen milyonlarca, milyarlarca hikâyeden biri olarak gördüm. Hikâyemi uzak bir hikâye olarak gördüm.