Ben Kendimi Sende Buldum..
Kalbim büyüdü,artık aşkının karşısında...Kalbime dar gelen aşk,sewinçime bol gelen hüzün,nasıl ulaştırır beni wuslatsız yollardan sana..Kasıp kawuran sewdaydı içimde kopmayan kasırgalar,bütün yolları sana çıkartan çıkmaz sokaklardan geldim yokluğunun yangın yeri YÜREĞİNE....
Kalbim büyüdü artık,aşkın küçük kalıyor kalbimin karşısında..hüzün rengi kelimelerle dolduruyorum hayatın boşluklarını,hicran koyusu günlerde kowaladım zamanı..Saatler simsiyah ırmaktan geçiriyor yelkowanını akrebi beynimi kemiriyor..şubat soğukluğundaki soba...yani ısınışlarım,ağustos sıcağındaki mawi suların serinliği war küflenmeye yüz tutmuş beynimde..kelepçeli sakinliğim war benim,kelepçeli düşlerim,kelepçeli düşüşlerim war...
Ben ne sewdasıyla tanınan Mecnun,ne Hakk'a kendini adamış Yunus,ne de acılarıyla şöhret bulmuş kahramanım kurtaramam dünyayı dewrik cümlelerimle..
Yüreğimi giydim üstüme,açtım kalbimin kapısını cümlelere...
Mecnun gibi aşık,Yunus gibi yalın ayak,kahraman yalın kalem girişim war cümlelerin üstüne..bundandır yalınlığı harflerin..bundandır anlaşılmazlığı öznelerimin..Ama sewda yitirilmiş cümledir şairin lugatında,peşine düşer harflerin,izini sürer kaybedişin,kelimeleri yenik düşer hayata..sessizce dökerler gözyaşlarını beyaz sayfalara..
Sewda kayıp cümledir şairin lugatında,uçurumların kenar mahalelerinde konar geceye..zilzallerle sarsılır ruhu,onu bulmak için yazar bir ömür boyu...
Oysa...oysa sewda siyah bir cümledir gece karanlığında,bulunmaz kalem oynatmakla...HİÇ BİR SEWDA BULUNMAZ EL YORDAMIYLA!
Kahırdan kararan yüzüm,[BLINK]ESMER[/BLINK] bir bakış yakıyor gözlerimi kimi zaman..kendi bakışlarında kendini kaybeden aynalara bırakıyorum kendimi,yüzsüz gezme korkaklığından değil,kendimi taşıyamamaktan..
