İçim acıyor anne...
Bu acı ne aşk acısı ne de gönül ağrısı...
İçim acıyor baba...
Bu acı ne bir vefasızın acısı ne de gönül sancısı...
Kimseye anlatamadığım duygularım var şimdilerde. Sahte gülücükler saçarken etrafa kimse bilmiyor içimdeki yangını, kimse bilmiyor gecelerce döktüğüm gözyaşlarını...
Kimse bilmiyor anne yüreğimdeki sancıyı, kimse bilmiyor baba günden güne tükenen umutlarımı...
Ne olduda bu kadar emek verilen bir sevgi bir günde harcandı anlamadım. Tükenen neydi? Saygı mı? Sevgi mi?
Ne kadar büyük bir aşktı sizinkisi. Ne o yoksa nazar mı değdi?
Sizin için canından vazgeçmeye razı olan inatçı kızınız artık ne cadı ne de inatçı. Tükendim artık ne haldeyim ne düşünüyorum bilmiyorum, bir duygu karmaşası içinde günden güne boğuluyorum...
Şimdilerde ''gözyaşlarımla boğdum hüzünlerimi'' derdim ama yanılmışım ben boğmaya çalışırken can suyu vermişim her geçen gün hüznümü büyütmüşüm. Biliyorum ne döktüğüm gözyaşlarının ne de saatlerce konuşmalarımın faydası yok artık. Her şeyi öğrettiğiniz gibi büyük bir sevgininde ansızın nasıl harcanacağınıda öğrettiniz bana. Korkularım var şimdilerde kaybetmeye dair...
Yoruldum artık... Bitmek bilmeyen karışık düşünceler içinde boğuluyorum...Tükendim...
İçim acıyor anne...
Bu acı ne aşk acısı ne de gönül ağrısı...
İçim acıyor baba...
Bu acı ne bir vefasızın acısı ne de gönül sancısı...
