ANNEME VERDİĞİM SÖZÜ İNKAR EDEMEM
Bağdata giden kervana, eğitim görmek üzere küçük Abdulkadir de dahil oluyor. Yolda, ıssız bir yerden geçerlerken silahlı bir eşkıya çetesi, kervanın önünü kesiyor. Yolcuları tek tek soyuyorlar. Yükte hafif, pahada kıymetli ne varsa hepsini alıyorlar. Toplanan para ve mallar eşkıya başının önüne yığılıyor. Üstü başı aranmayan sadece Abdulkadir kalıyor. Nihayet eşkıya başı ona yaklaşarak;
- Hey çocuk, diyor; Senin üzerinde de bir şeyler var mı?
- Var diyor çocuk tereddütsüzce, hem de 40 dinarım var. Okurken harçlık olsun diye verdiler.
- Nerede ?
- Koltuğumun altında, kaftanıma dikili....
Kaftanı sökerek paraları çıkartıyorlar. Eşkıya başı hayretle soruyor.
- Biz seni aramamıştık. Paranı da gizli yerdeymiş. Niçin paran olduğunu haber verdin?
Abdulkadir gülümseyerek cevap veriyor.
- Siz sorduğunuz için söyledim. Sonra annem bana her işi ve sözde doğru olmamı, yalan söylemememi sıkı sıkı tembih etmişti. Yalan söyleyip de ona ihanet edemezdim.
Çete başının birden gözleri kararıyor, dizlerinin bağı çözülüyor. Sonra yandaşlarına dönüyor.
- Bu çocuk, diyor, annesine olan ahdine bu kadar bağlı ve ona hıyanet edemezken, biz bunca yıldır Allah ahdine hıyanet etmekteyiz. İşte şu anda bu çocuk benim kurtarıcım oluyor. Herkesin eşyasını sahibine verin. Bütün yaptıklarımdan Allaha tevbe ediyorum....!
