ÖLeMiYoRuM BiLe

Şişirip yelkenleri, açılma vaktin gelmiştir denize.
Bilirsin ki ne fırtınalar,
ne deli dalgalar beklemektedir seni. Korkarsın,
terk edemezsin limanı,
bir
köşesine sığınırsın. Kabullenmesen de artık aşk bitmiştir,
Işte son bu...

İçin hep hüzün doludur, bir türlü kabullenemezsin bittiğini.
Gözlerinin içine
bakıp seni seviyorum demesini beklersin.
O sözler hiç çıkmayacak o dudaklardan bilirsin. Yinede umudun yeşildir,
Işte hayal bu...

Gururlusundur, istenmediğin yerde durmazsın.
An olur ki ne olur bitmesin dersin.
Bu sözlerin dudaklarından nasıl çıktığına kendin bile inanamazsın.
Oysa o yüzüne bakıp sadece gülümser,
İşte acı bu...

Ondaki sıcaklığı kimsede bulamayacağını düşünürsün.
Kimse onun gibi gülemez,
onun gibi dokunamaz dersin.
Ve kimseyi onun kadar sevemeyeceğini bilirsin.
Kahredip başını eğersin önüne.
İşte hüzün bu...

Nefes alamaz hale gelirsin, daralır için.
Bir kaç saatlik derin bir uykuya hasretsindir.
Bilirsin ki gözlerini kapasan da terk etmeyecektir hayali.
Atarsın gecenin kollarına kendini,
İşte huzur bu...

Ondan gelecek tek bir haberi umutsuzca beklersin
Bir de beklemek ölüm gibi gelir insana böyle zamanlarda.
Aslında ölüm fikride garip değildir artık sana.
Geri dönerse diye ölemezsin bile,
İşte sabır bu...

Hayat devam ediyordur ama her şey yarımdır,
hep bir yanın eksik.
Yüreğin eskisi gibi atmayacaktır,
başka aşklarsa seni kandırmayacaktır.
O başkalarıyla,
mutlu bir hayatı yaşıyor olsa da,
yine de sevginden vazgeçemezsin.
İşte aşk bu...

Boşver, Hep aynı MaSaL.
"Hayat ve Ben" işte hepsi bu kadar....