ben dün gece ölmeyi öğrendim sevgilim
ben ölmeyi öğrendim geçen gece sevdiğim
babasızlığı bacısızlığı kimsesizliği öğrendim geçen gece
kurumuş yaprakları avucumda ovalayarak kuşlara yem yapmayı
bayram günlerimin kırmızısını kaybettiğimi
sarhoş bedenimin acıya kahkaha attığını
sabahlarımın mavisini benden başka
kimsenin boyayamayacağını
yaralandıkça sarılmayacağımı
ve herkesten saklanarak kanayacağımı öğrendim sevgilim
sevgilim sen dahil kimsesizim
her anın her anının şartlarına göre varlığımın
yoksulluğunu öğrendim
bana göre vurmuyor saatler işte
şimdi şu karşımda duran çam ağacı allahına kadar bana ait
allahına kadar gözlerime ait
ve şu tercih saydığım yalnızlığıma gelirsek, el sürmeyin.
ve hatta hepten unutun
unutun ki yalnızlığımın yaralarını sarmaya zamanım kalsın
ben dün gece ölmeyi öğrendim sevgilim
kimse suçluluk duymasın ölürken gülümsemeyi de
bu yüzden öğrendim
