Hayat bir gülde saklıdır; o kadar güzel ve alımlıdır, o kadar güzel kokar ki sizi kendisine çeker. Gözleriniz rahatlar hoşluğuyla. Onu elde etmek istersiniz ve koparırsınız dalından. Elinize alırsınız, koklarsınız, seversiniz fakat birdenbire dikeni batar teninize, yakar canınızı. O an gülü elinizden atarsanız ve lanet okursanız ardından, size vereceği mutluluktan ve sizi rahatlatacak bir eğlenceden mahrum olmuş olacaksınız. Buna karşın gülün kendisine verdiği hoşluğa karşı acısını hoş gördüğünüzde, yani gülü sevip de dikenine katlandığınızda, onun size verdiği mutluluğu yaşamaya devam edersiniz.
Hayatta karşımıza çıkan güçlüklere karşı pes edip kendi kabuğumuza çekildiğimizde yaşayabileceğimiz ve bu sırada karşımıza çıkabilecek güzelliklere arkamızı dönmüş oluruz. Yılmayıp yolumuza devam ettiğimizde ise, amacımıza ulaşmanın verdiği mutlulukla, yolda karşılaştığımız acıları unuturuz.
Hayatı zaman geçirmek için değil, tırnaklarını kanatarak dağın zirvesine çıkmak için yaşamalıyız.
B.İ. zeki, becerikli ve kendine güvenen bir üniversite mezunuydu. Mastar yapmak istiyordu. Bunun için İngilizce Dil Sınavından yeterli bir puan alması gerekiyordu. Buna karşın İngilizce'yi en son 5 yıl önce ve yüzeysel olarak görmüş, İngilizce'ye dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Sınava bir ay kala bir Dil Kursu'na yazıldı. Bu kursta İngilizce gramerinin bir ayda işleneceği, buna paralel olarak kursun çok yoğun geçeceği, onun seviyesinde bir insan için bu kursun boşa zaman kaybı olacağı söylendi. B.İ. her şeye rağmen sınavı kazanmak için bu kursa gitmeye karar verdi. Fakat kurs B.İ için oldukça zorlayıcıydı ve tempoya yetişemiyordu. İkinci haftanın sonunda B.İ konularda çektiği zorluğun sonunun gelmeyeceğini ve bu işi başaramayacağını düşünmeye başlamıştı. Artık pes etmişti; her gün kendisini motive etmek için söylediği sözlerin gücü tükenmiş, yapamayacağına kanaat getirmişti. Hatta kendisine olan güvenini kaybetmiş, kendinin zekaca geri olduğunu düşünmeye başlamıştı; çünkü sınıftaki kursiyerlerin İngilizce'de ileri seviyede olması sebebiyle zorluk çekmemelerine rağmen, kendisi konuları kavramakta zorluk çekiyordu. Kurs yöneticileriyle görüşen B.İ kursu bırakmak istediğini belirtti. İkna çabaları boşunaydı, B.İ kararını vermişti; pes etmişti.
Eve döndüğünde kütüphanesine baktı, okuduğu kitaplar, edindiği bilgiler, gerçekleştirdiği başarılar tek tek gözünün önünden geçti. Pes ettiği anda ayağa kalktı ve "bunları başaran bir insan İngilizce kursunda mı pes edecek?" diyerek kaynak kitaplardan konulara çalışmaya başladı. Zaten iki haftada aşina olduğu konular zihnine öyle oturmaya başlamıştı ki, çalıştıkça öğrenmesi, öğrendikçe doğru yapması onu şevklendirmiş, daha çok çalışma yönünde azimlendirmişti. Kursa devam eden B.İ dört haftanın sonunda İngilizce'de ileri seviyeye yükselmişti. Mastar için gerekli dil sınavından barajın oldukça üstünde not alan B.İ. gerçekleştirdiği başarılarına bir yenisini eklemişti. Pes ettiği o gün, çalışmaktan vazgeçseydi amacına ulaşamayacaktı. O direndi, azmetti ve yılmadı; sonunda da amacına ulaştı.
K.B ve B.B birbirine aşık iki gençti. Birbirlerini çok seviyor, hayata birlikte devam etmek, evlenmek istiyorlardı. Buna karşın aileleri bu ilişkilerine olumlu bakmıyor, bu birlikteliği engellemeye çalışıyorlardı. K.B üniversiteyi yeni bitirmiş bir delikanlı olduğu için henüz kendisine iş bulamamış, geçici işlerde çalışıyordu. Bu durum B.B'yi çok üzüyor, elinde imkan olmadığı halde onun düzenli ve iyi maaşlı bir işte çalışması için baskı kuruyordu. K.B güzelliklerin kendileri beklediği yönünde B.B'yi rahatlatmaya çalışıyor, fakat çabaları bir noktadan sonra tıkanıyordu. B.B bu ilişkinin sonunun olmadığını düşünmeye başlamıştı. Halbuki o kadar çok seviyorlar birbirlerini ve o kadar güzel anlaşıyorlardı ki, birlikte geçirdikleri zamanda saati unutuyorlardı. Hep birlikte olmak, her şeyi birlikte paylaşmak istiyorlar, birbirlerini görmeden yapamıyorlardı. Olumsuzluklar karşısında B.B dayanamadı ve K.B'nin itirazlarına karşın istemediği halde ayrılma kararı aldı, pes etmişti.
B.B o gece hiç uyuyamadı. K.B'yle yaşadığı güzel günleri hatırladı, onun hayatında ne kadar önemli bir yere sahip olduğunu anladı. Onu seviyordu ve sonu her ne olacaksa olsun sonuna kadar onunla olmalıydı. Kararını verdi ve ertesi gün K.B'ye tekrar birlikte olmak istediğini söyledi. O gece K.B için de zor geçmişti, çünkü B.B onun için çok önemliydi. Tekrar birlikte oldular. Bu sefer daha dikkatli ilerliyor, birbirlerine destek olarak iyi işler başarma noktasında azmettirici oluyorlardı. K.B kendisine bir iş kurdu, yavaş yavaş kazanmaya başladı. B.B arada bir ümidi kaybetmeye devam etse de bir daha pes etmemeye karar vermişti. Direndi ve çalıştı, bekledi. Bir yıl sonra K.B oldukça iyi kazanmaya başlamıştı. Ev eşyalarını aldılar, aynı hayatı paylaşacakları fikri onları çok mutlu ediyordu. Fakat aileleri sorun çıkarmaya başladılar. İki genç ayrılma fikrinden öyle uzaktı ki, azimle ailelerini ikna etmeye çalıştılar. Sonunda ailelerini razı ettiler ve evlendiler. Bu evlilik onları öyle mutlu etmişti ki, birlikteliklerine doyamıyorlardı. B.B pes ettiği gün, yoluna devam etmeseydi, direnme kararı almasaydı bu mutluluğu yaşayamayacaktı. Bir ömür boyu hayalini dahi kuramayıp ardından ah edeceği bir rüyanın gerçekleşmesini kendisi engelleyecekti. Aleme örnek bir evliliği yaşamasını, inandığı bir sevgiye ulaşmak için yüreğiyle direnmesi sağlamıştı.
Hayatta pek çok fırsat bizlere verilir, fakat bizler ya onların bizim için ideal fırsatlar olduğunu bilemeyiz ya da onların sonunu getirmek bizlere ağır geldiği için daha başta pes ederiz. Halbuki sonuna kadar gitsek, elimizden gelebilecek şeylerin aslında düşündüğümüz kadar az olmadığının farkına varsak, amaçlarımıza ulaşmak o kadar kolay olacak ki; yeter ki kendimize güvenelim, yeter ki kendi gücümüzü fark edelim, yeter ki pes etmeyelim.
Pes etmeden önce bir kez daha düşünün; hayallerini dahi kuramayacağınız güzellikleri elinizden kaçırıyor olabilirsiniz.
