Bazı sabahlar, gecenin karanlığında görürdüm yıldızları, ay'ı, yaz'ın o sıcak günlerinde üşürdüm pervasızca, anlamlandıramazdım...
Çok sonraları anladım ki, gündüzümü geceye dönüştüren, sıcak günlerde bedenimi soğuklarda bırakan, yüreğimi apansız kör sokaklara sürükleyen; hüzünlerimdi...
Şimdi biliyor musun sevgilim gecelerimde gündüz oldu. Artık üşümüyorum hava gece kararmaya başladığında, gökyüzü yağmuru bağrında taşımaya başlar başlamaz o tatlı tebessümünle sen karşıma çıkıyorsun işte o zaman utanıyor gökyüzü kararmış bulutlarından, sisleşen görüntülerinden...
O zaman her şey sen oluyorsun sevgilim... Ah DERBEDER'İM bir bile bilse şu yollar, şu gökyüzü, şu ağaçlar bir bile bilseler keşke...
Gökyüzünün o aydınlık çehresinin seninle aydınlandığına,
Yüreğimde yaşanan baharı bilse çiçekler açmaya utanırlardı inan. Ve kendini yaşamaya değer kılan ne varsa utanırdı yüreğimdeki coşku selini ve seni gördükçe utanırdı, Seni görünce utanırdı...
İçimde her gün biraz daha umutlarınla büyüyen bebeğimi görseler...
Şimdilerde yeryüzüne geleceğin o günden apansızsa kaçıyorum, Korkuyorum sevgilim, korkuyorum...
Seni içinde taşıyan ben kıpırdanmalarınla mutlu olan, sana ulaşmak için nefes alan, sana dokunmak için karnına dokunan ben; seni karşıma aldığımda, yürümeye başladığında, benim iki adım öteme geçtiğine işte ben buna dayanamam. O zaman başka eller de dokunacak ve sevecek seni.
Hayır sevgilim! Seni içimden hiç çıkarmayacağım asla...
Şimdi sorarlar akıl karımıdır sonsuza kadar gebe kalmak? Peki, sorarım bekâr bir kızın gebe kalmazımıdır akıl karı olan.
Evet, sevgilim şimdi önümüzde sonsuzluğun kapısı var yaşanmaya değer ne varsa bumların hepsi bizi bekliyor seni kocaman seviyorum...
TATLI SEVGİLİMM...
