BaskaLarının CümLeLerinde Yasamak ..

Yıllardır görmediğim bir arkadaşıma rastladim bu yaz. Ama o, o değildi artık. Büyük bir şaşkınlıkla, dakikalarca onu izledim...Arkadaşım, kendini tüketmişti. Sevdiği adamın kendisi olmuştu. Onun cümlelerini kuruyordu, onun sevdiği şekilde içiyordu çayı, şekerli içmezdi, şimdi iki şeker atıyordu çayına. Cümleleri onundu..Dostumu kendi kimliğinde eritmişti sevdiği adam...Onlar artık bir kişiydi...Benim sevdiğim arkadaş, nereye gitmişti kimbilir...

Ve bir Arkadaşım daha var, kendi olmayan, babasının ona çizdiği hayatın içinde yaşayan...Kendisi babasını çok sevdiği için böyle davrandiğını söylüyordu. Ama benim bildigim onunsa hic anlatmadigi bir korku vardi aslinda...Evet, kendini oluşturamayan dostum, yıllarca korku yuzunden babasinin -meli, -mali ekleri icinde yasadi, hala da yasiyor...
Dostum, Mersin'de okuyordu, bir gun, onu ziyarete gitmistim. Yaninda kaldim birkac gun...Ilk gun, icmek istedim ben...çekingen kabul etti ve hayatında ilk defa bir bira icti, sarhoş olmuştu hemen. Babasinin hayali yanimizda miydi bilmiyorum ama dostum, ürkek bakislarla etrafi seyredip duruyordu...Ictikten sonra bir sessizlige burundu, biliyordum o an onu bir pismanlik duygusu ziyaret etmisti...Biliyorum, babasinin ofkeli bakislariyla yuzyuze gelmisti o an...Sonra, onu yakalayan sarhosluk bir biraya daha surukledi onu...Ictikce, yillardir sakladigi kendisiyla tanistiriyordu beni. Ozlemlerini, kendisinin kurmak istedigi cumleleri anlatiyordu...Ve sonlara dogru, bu sakin dostum, hayata kufur etmeye basladi...Bir erkegi opemenin verdigi, sevemenin verdigi derin bir huzunle gozlerinden yillarin ozlem yaslari akti...Ağladı, ağladı...

Ve toplumsal baskilarin, bakislarin cizdigi insanlar da var suphesiz...Ayip olmasin, kimseler konusmasin diye kendini, ruhunun kutusunda gizleyen nice insan...

[GLOW=limegreen]Sahi siz kendiniz misiniz? Yoksa baskalarinin cumlelerinde mi yasiyorsunuz?[/GLOW]

[GLOW=sandybrown]SeçiL[/GLOW]