SEN GÜLDÜGÜN ZAMAN
Sen güldügün zaman
Gelip gözlerine konan yıldızlar olurdu.
Sevdanın goncaları filizlenirdi
Sen güldügün zaman.
Babil'in bahçeleri gül kokardı
Güller sen.
Ve sen güldügün zaman
Evreni bir sevinç kaplardı.
Sızılayan nehirler
kahkahalarla çağlardı.
Kuşluk vakitleri
Mavi hülyalara uçardı turnalar,
Hülyalar gülerdi
Sen güldügün zaman.
Uzak bir memleketin yoku? bir yolunda
Topaç çeviren çocuklar olurdu.
Topaçlar güler,
Çocuklar gülerdi.
Nemrut imana gelir,
İstanbul Fatih Sultan'ına güler,
Daglar ovalara,
Yorgun toprak
Yagmur bulutlarına gülerdi.
Ve sen güldügün zaman
Semenderler kaçar
Taşların altına saklanırdı.
Melekler güler,
Taglar gülerdi
Sen güldügün zaman.
Sen güldügün zaman
Denizde mercan,
Dagda ceylan,
Tende can,
Canda canan gülerdi.
İsfahan'da bir hakan,
Tarlada günebakan...
Sen güldügün zaman
Derinimdeki o kara sevdan...
Alemler gülerdi
Sen güldügün zaman,
Alemler gülerdi...
Eski bir degirmende ögütülen
Başaklar gülerdi.
Nazlı menekşeler
Mor sabahlara,
Yüregi kor aşıklar
Zor ahlara,
Geceler günahlara gülerdi.
Sen güdügün zaman
Uslanmayan çocuklugum gülerdi.
Ve o uslanmayan çocuklugum
Senin en güzel gülüşündü.
O gülügün benim en masum dü?ümdü.
Son güldügün zaman
Ansızın ölüşümdü.
Sen güldügün zaman
Ölüm bile gülerdi...
