Annemle ilk tanışmamız... sanırım ikinci do uşum esnasında gerçekleşti aslında.
Hemşirenin burnuma acımasızca soktu u hortumdan midemdeki yaşama veda kalıntıları hastabakıcının elindeki plastik le ene doluyordu ve ben yaşama dönüyordum.
Yattı ım yerden annemi görüyordum. Acil hasta bekleme salonundaki koltu un ucuna oturan annem, yüzünde alışık oldu um bir ifadeyle kah yere bakıyor, kah çevresine gülümsüyor, ama asla a lamıyordu. Böyle durumlarda a lamazdı annem, hatta görenler onun duygusuz oldu unu bile düşünebilirlerdi. Kollarında şeker komasına giren dedemi ve yine yanıbaşımnda beyin kanaması geçiren anneannemi hastahaneye yetiştirme çabasındayken bile korudu u so ukkanlılı ıyla herkesi şaşırtmamış mıydı?
Oysa bu anda olanca so ukkanlılı ın kendisine sonraları sinir krizleri olarak döndü ünü, nedensiz a lama nöbetlerine kapıldı ını hatta paranoyalara sürüklendi ini ablam ve ben biliyorduk sadece. Ve O'nun bu halleriyle e leniyor, acımasızca üstüne gidiyorduk bir de üstelik...
"Bırakma kendini, uyumamalısın yaramaz.", dedi hemşire oldu undan daha sevimli görünme telaşıyla. Yorulmuştum, canım yanıyor, midem bulanıyordu. Yanımdan ayırmadı ım telefonıumu eşofmanımın cebinden çıkardım oyalanmak için, ve bir mesaj çektim... Sadece beş metre kadar ileride oturan anneme; "Üzülme anne..."
Gün ışımamıştı daha.
O'nu izledim. Telefonu elindeydi. Yolladı ım mesajı okudu, başını kaldırıp bana baktı. Gülümseyerek el salladım olanca gücümle. Gülümsedi, yerinden kalktı, yanıma geldi. Elimi tuttu, alnımı öpmek için e ilirken gözlerindeki o ürkünç endişeyi ama endişeye karşın sözcüklerle anlatılamayacak o çok büyük sevgiyi işte o an gördüm. Annem sevgisini bizden hiç esirgemezdi ama bu bakışını ilk kez görüyordum.
"Seni çok seviyorum canım benim.", diye fısıldarken sesi ilk kez titredi. O anda bana onaltı yıl önce verdi i yaşama bir kez daha do ma, dahası bu hastahaneden bir an önce kurtulup yeni do muş bir bebe in sı ınma hissiyle anneme sıkıca sarılma iste im, gözlerime engelleyemedi im yaşlar olarak doluverdi. Şefkatli elleriyle sildi annem, boynuma do ru akan yaşları, sevgiyle gülümsemeye çalıştı yutkunarak, bir şeyler söylemek istedi, başaramadı...
Ama ben anladım.
Ve, biz, ilk do umumda bana nasıl baktı ını anımsayamadı ım annemle bu kez bilinçli olarak bir kez daha tanıştık...
