Göz Kalbin Elçisidir...!!!

İnsan nefsi, güzel şeylere bakmaya düşkündür.



Göz, kalbin elçisidir. O'nun tarafından vazifelendirilir. Güzel ve manzaralı bir şey bulmuşsa, memnuniyet duyar.


Fakat göz, çoğu defa kalbin başını belaya sokar. Zira öyle güzellikleri haber verir ki; ne hepsini elde etmeye, ne de ayrılıklarına tahammüle kalbin gücü yeter.


Bakışlarını Allah'ın izni haricine salıverenlerin hasretleri devamlı olur. Çünkü bakmak, sevgiyi netice verir. Ve kalb, bir alakaya sahib olur. Sonra bu alaka kuvvetlenir; vurgunluk derecesine varır ve kalbi kaplar. Göz, bakmaya devam ettikçe, vurgunluk hali kalbden ayrılmayacak bir sevgi halini alır. Artık kalb, köle olmuştur ve layık olmayana kulluk yapmaya başlar. Bütün bunlar, bakmanın cinayetleridir. Bir emir {sultan} iken, şimdi bir esirdir o.


Kalb, düştüğü haller için gözden dert yanar. Göz ise, "Ben senin memurundum, der; bana vazife veren, sen değil miydin?"


Bütün bunlar, Allah'ın sevgi ve bağlılığından boş kalan kalblerin belasıdır. Kalb Allah'ı sevmek için yaratılmıştır. Bu yüzden sevgilisi "O" değilse, kulluğu başkasınadır