Sen Bu Şiiri Okurken

Sen bu siiri okurken bendeki sen gitmis olacak....
Sen bu sana yazdiklarimdan belki de habersiz
Yeni ufuklara yelken acmis olacaksin
Ey sevgili sunu bil...
Seni ben öyle sevdim ki
Senin beni sevdigin gibi degil
Ceylanin yavrusunu sevdigi gibi...
Bir arinin petegi icin harcadigi emek gibi
Ayaklarina sevgimi sevmedim mi?
Sen hep üstüne basip geçmedin mi?
Ne zaman azicik sert rüzgar esse
Kendimi sana siper etmedim mi?
Gözünden bir damla yas gelse
Ben senin üzülmene kahrolmadim mi?
Elini gögsüme her koydugunda
Kalbim yerinden firlayacak gibi olmadi mi?
Saclarinin kokusu hep bende
Aksam rüzgari olup esmedi mi?
Dedigin mi cikti yoksa
Kimseye hak ettiginden fazla deger verme
Bunu yapsaydim
Senin bana veremedigin sevgiyi
Sana vermesemiydim
Gönül benim ki?
O basina buyruk her zaman
Gider sevgili Kaf daginin ardinda da olsa
Önünde ne kadar engel de olsa
Bulur ve sever
Sadece bana sevgiyi büyütmek kalir
Gönül bu aka da konar
Karaya da konar
Ben seni ak bildim bembeyaz umutlarla sevdim
Sen bu siiri okurken o kararmis yüregin
Göz yaslarinla islansin...islansin.
Ve kendi günahlarinla bogulup kalsin
Benim sevgimi hak edemedin
Sanma ki sana mutluluklar dileyip
Bir ömür gül ve sakin aglama diyecegim
Benim sevgimi yerle bir ettin
Yaradan dan tek dilegim
Her nefes aldiginda
Cigerlerin benim kinimi ceksin icine
Attigin her adimda
Bastigin toprak eline aldigin gül kurusun
Saclarini oksayan rüzgar bir kirbac olsun
Yüzüne nefesimi vursun
Baktigin her yüz ben duydugun her söz benim
Hatta ve hatta kurdugun her hayal
Benim en kötü yanim olsun
Sen bu siiri okurken
Benim ne düsündügümü soruyorsan
Sana diyecegim son sözüm
ALLAH'in dan...ALLAH'in dan BULASIN
En büyük kötülüge yakin
BANA UZAK OLASIN UZAK.......


alıntıdır :261: