Habibullah
Bir kimse ki olsa birine âşık
Eğer bir de olsa aşkında sadık
Feda eder ona bütün malını
Hem de esirgemez asla canını
Daha kıymetlidir sevdiği candan
Can ne ki, üstündür iki cihandan
Reddetmez, mahbubun hiçbir sözünü
Peki, der ekşitmez asla yüzünü
Onun her zahmeti rahmettir ona
Onun her hizmeti minnettir ona
Sever sevdiğinin sevdiğini de
Hem sever köyünün köpeğini de
Onun düşmanına hep düşman olur
Onu biraz üzse çok pişman olur
Kul kulu sevince, olursa böyle
Yâ Mevlâ severse, ne olur söyle
İşte yüce Mevlâ izzeti ile
Sevdi Resulünü kudreti ile
Onu kendisine habib eyledi
Hasta gönüllere tabip eyledi
Dünyada ne kadar deniz var ise
Mevlâ hepsini de mürekkep etse
Melek, ins ve cinne verse kalemi
Kâğıt yapsa on sekiz bin âlemi
Yıllarca yazsalar, onun methini
Yine yapmazlar binde birini
Ona yakın olmak büyük nimettir
Ayağının tozu cana minnettir
Vasfına olamaz kimse tercüman
O olmasa idi, olmazdı cihan
Yâ Rabbi habibinin hürmetine
Kavuştur bizleri şefaatine
