Uzaktasın ama değilsin aslında.
Yüreğimden kalkan kelebeklerin saçlarına konduğu an,
bizi zaman ve uzaklığın asla ayrı koyamayacağını anlamıştık
ikimizde... İki beden iki farklı yerde olsa bile, ruhların buluşmasını
ne engelleyebilir? Özgür bırak ruhunu. Gecenin karanlığını delen
beyaz bulutlara binip gelsin ve buluşsun benimle.
Sen aslında "ben" sin. Şimdi ne düşünüyorsam aynını
düşünüyorsun biliyorum. Sabah uyandığımda yanımda olmayışının
acısını daha geceden hissediyorum, uykularım kaçıyor.
Gözlerinde hüznü, gözlerinde sevinci, gözlerinde en yaramaz çocuğu
gördüğüm anlar geliyor aklıma. Sen de bak gözlerime. Orada yıllara
meydan okuyan solmamış ve asla solmayacak bir aşk var.
Senin aşkın.. Görmez misin?
Sesleri ayırt edemiyorum bu gece, ne garip...
Aklımda sadece senin söylediğin şarkılar var.
Ondan belkide ! Seni dinliyorum. Bir şarkıda ben söylemek
istiyorum seninle. Sesimizin duyulmadığı yer kalmasın istiyorum.
Avazımız çıktığı kadar bağıra bağıra söyleyelim. Şarkımız bütün
aşklara marş olsun.. Söylemez misin?
Yine bir sabaha karşı sen uyumak isteyipte uyuyamadığında,
uykulara hasretken çalacağım kapını. Tüm ışıklar sönecek,
saatlerce el ele oturup tek kelime etmeden bakışacağız.
Yok edeceğim korkularını. Bunca gün nasıl sevmişsem seni
öyle seveceğim bundan sanra da..
Ya sen beni..
Sevmez misin?
