yanımda değilsin yine .tam ihtiyacım olduğun zaman ..seni başka türlü sevsemde ...sen beni bir arkadaş gibi seviyorsun ya işte ben de buna mecburum mutluluğun için ne yapayım öyle mutlusun ... belki desem benle arkadaşlığını bozacaksın bunu hangi gönül ister... istemediğim için senin sohbetin bile bana yetiyor ..ama olmuyorsun ya yanımda acılı günler gibi yaşıyrum her saatimi ..bekliyorum ya seni gelmiyorsun ya akışına bırakıyorum yazılarımı... yazarken belki ağlıyorum belki soluyorum bel ki de hayattan kopuyorum.. yazmak zorunda olduğumu biliyorum .hiç kimse yaklaşmadı ki senin gibi veya ben hiç kimseye yaklaşmadımki senin gibi ... üzldüğüm ve yıkıldığım benle görüşmek istememen.. belki de böyle bişey yok...moralsiz günlerin avuntusu işte... hastaydın belki benim haberim yok düşüp bayıldın.. ne kadar üzülürüm ızdırabıma ettiğim ve yazdığım sözlere ve de pişmanlık duygularıma..
