hayat hikayem

Hayata gözlerimi açtığımdan bu yana yaşamış olduğum herşeyin ve hayatın tattırdığı her lezzetin bir numunesini sakladım bir köşemde hayatımı geride bırakan günler birbirini kovalarken ve günler ayları aylar seneleri senelerde bir geçmişi ortaya çıkarırken yaşamış olduğum acı tecribeleri ve insanları küçücük şeylerle mutlu edebilecek yetenekleri yerleştirdim belleğime yıllar geçtikçe insanları anlama sanatı oluştu tabiatımda insanları tanımakta ayrı bir yük oldu ruh dünyama insanları anlamakta zorlanmıyordum artık ve anladıklarıma destek olmak bir parçası olmaya başlamıştı yaşantımda insanları anlamak ve onlar için birşeyler yapmak çok güzeldi tabiki ama birde kendimi anlatmak vardı yıllarca çabalamama rağmen kendimi anlatabilecek birini bulamamanın manevi çökertişini inkar edecek durumda değilim elbette ama bu çökerişi insanlara fatura edecekte vijdansız değildim. yaşamımın söz sahibi olmaya başladığım dönemlerinde ilginç fikirlerimle üretkenlik ve ilginçliğimle tanıtmıştım kendimi herkez sahip olduğum özellikleri biliyordu tabiki ama kimsenin sen başarılısın demeyede müsade etmiyordu nefsi vijdanı çünkü insanlardaki hazmedememzlik duygusu bastırılamazdı kimsenin çocuğundan daha akıllı olamazdım kimse kendisinden daha patansiyel sahibi olmamı kabul edemezdi insanlar bu gerçekleri görür olmasına rağmen onay vermezdi çünkü nefsi egoları vardı bastıramadıkları yüreğinde bütün bu önyargıların ve hazmedememezliklerin tam ortasında suskunluk ve alttak almanın hakim olduğu bir yaşam çizgisi çizdim kişiliğime haksızlığa uğradığımı ve hakkımı alamadığımı bilmeme rağmen herşey olağanmış gibi yaşadım yaşantımı herkeze haklısınız dedim ama içimden sesszice kendime haklı olan benim diyerek kendi ödülümü kendim verdim şahsiyetime. haksılıkların gölgesinde ve adaletsizliğin esirinde çizilen hayat haritasının hiçbir noktasına kin beslemedim ve hiçbir kırılganlığım uzun sürmedi kırılanın bir gülüşünü görmekten öteye derinlerde yaşadığım üzüntilerin dışarıya yansıdığı sahte mutluluklara alışmak çaresiziliğin yargısız infası olmuştu yaşantımda. hayatın verdiği tüm yükün eğırlığını en üst seviyede hissettiğim dönemlerde akıl hastanesinde yatmaktı yılların çöküşünü üstümden kaldırma amaçlı üretilen çözüm yolu ve akıl hastanesi günleride başlamıştı benim için bikaç ay yatarım diye düşünülere getirildiğim hastanede 1 haftalık tedavi sürecimden sonra doktorumun sende yatmanı gerektirecek bir durum yok ama aklını diğer insanlardan daha fazla çalıştırmak zorunda değilsin sözleriyle taburcu oldum. ilginçtir bir akıl hastanesinde vermiştim hayatımı yönlendirecek en büyük kararı ve demiştimki kendime ben bu dünyada yaşamamalıyım çünkü zevk aldığım hiç bir şey yok hiç birşeyin tadı yoksa yaşamamın ne anlamı vardı ve sonrasındada dedimki kendim için yaşayamıyorsam insanlar için yaşamalıyım böylesine bir kararı vererek devam ettim hayat yaşantıma çevremdeki insanların ne güzel işte devlet dairesinde kendini kurtardın çalış burada sözlerini saçma bulan ve kendimi kurtarmanın ne kadar anlamsız olduğunu düşünen düşünce sistemimle yönlendirdim hayatımı insanlar için birşeyler yapabilmem için güçlü olmam gerekirdi ve güçlü olmam için büyümem işte bu amaçla geliştirdim kendimi uğruna uyku bile uyumadan. artık geldi dedim kendimi dışa vurmanın zamanı ve ticari bir yaşantı çizdim hayat yoluma insanlar için daha çok şey yapabilmek daha çok kazanamkla doğru orantılıydı ve bende bu orantıyı sağlamak için çalışıyordum çevremdeki yakınlarımı şaşırtacak nitelikte hızlı girdim ticari hayata ve en şaşırtanı ekonomik olarak en sıkıntılı dönemimde atıldım iş hayatıma bütün bu olumsuzlukları görmezden gelerek sadece geleceğe ve işime verdim bedenimi şuanda ise herşeyin başındayım kendim için değil insanlar için kazanmaktayım taki uğruna kazanmam gereken hiç bir insan kalmayana dek hepinizi çok seviyorum...

Alıntı