‘’ Ölme sevgili...’’

‘’ Ölme sevgili...’’

Bunları sana yirmi yedi gündür hiç gelmediğin evinden, o ‘’şiir yazmaya birebir’’ dediğin balkondaki ahşap masanda yazıyorum.
O sabah evden çıkışından sonra kimse uğramamış belli. Yatağın bile toplanmamış baksana. Sehpanın üstündeki bozuk paralar, yarım bıraktığın çay bardağın, şarjda unuttuğun telefonun hepsi o lanet kazayı geçirdiğin gün bıraktığın gibi. Biraz sakinleşmek, sadece seninle kalabilmek için içimde, buraya (mabedine) kaçmıştım oysa. Galiba gelmemeliydim. Şimdi imkanı olsa da, ne kadar çok canımın yandığını anlatabilsem sana.
Ölme sevgili...
Şimdi hiç zamanı değil bırakıp gitmenin. Ben senin verdiğin nefesle yaşıyorum sevgili... Sen nefes veremezsen, ben nefes alamam. ‘’O çakmak çakmak gözlerinde barındırdığın asil yıldızlarını benim gökyüzümden alma sakın.’’ Bu kötülerin dünyasında bir tek senin kanatlarının altında güvende hissediyorum kendimi. Huzuru senin yasadışı gülümseyişinde buluyorum. Dünyanın bütün bebeklerini benim için sevimli yapan tek şey, bir gün senden bir çocuk sahibi olmanın hayaliydi. Beni bu düşümden mahrum etme. Sevgili ölme... Ve benden seni valizsiz çıkacağın bu yolculuğa uğurlamamı bekleme. ‘’ya beni de götür, ya sende gitme’’
Sendin bana inançlarım için savaşmam gerektiğini öğreten. Hatırlıyor musun, sadece inanmanın yeterli olmadığını, mücadele etmek gerektiğini sen anlatmıştın bana. Ve şimdi bu sabah Tanrı’ya olan inancını yitirdiğini söylüyorsun. İşte en çok bu yüzden kızıyorum sana. ‘’En çok ihtiyacımızın olduğu bu zamanda inançlarını ve hayallerini kaybetme ne olur!’’
Hani başka bir hastaneye sevk edildiğin gün, hani seni beş dakika görebilmem için izin verdikleri gün, yanına oturup sana dokunabildiğim o son gün, gözlerindeki o yıldızlarını tekrar görebilmenin verdiği mutlulukla gerçekten neyi gördümse onu söyledim sana. İnan seninle ilgili aldığım bütün kararlarımı, vicdanımla değil düşlerimle ve yüreğimle aldım ben. Bu beynimdeki irin beni yok edene kadar yada sen beni nefessiz koyana kadar her zaman senin için aldığım kararlar yüreğimden olacak.
Daha ne kadar dayanabilirim açlığına, uykusuzluğuna, yağmursuzluğuna, sessizliğine ve sensizliğine bilmiyorum. Beni dayanıklı ve güçlü yapan sendin hep. Senin büyülü cümlelerindi. Şimdi bana, ‘’koynuna benim yerime bütün çıplaklığıyla ölümü almaya hazırlandığını söylüyorsun.’’
Sen incir ağaçsız hastanende ölümü beklediğin bir geceyi, bir asır zindanlarda yaşamakla eş tutabiliyorsun ya sevgili;
Ben, beni ölümle aldatmamanı beklediğim, o koridorda geçen gecelerin hiç birini hiçbir mecazla kıyaslayamıyorum.
Ölümün hayatıma ilk teğet geçtiği yer beynimde küçük bir tümör olduğumu öğrendiğimiz gündü. Hatırlıyor musun beni nasıl teselli ettiğini? Bana neden savaşmam gerektiğini anlatışını hatırlıyor musun? İşte o gece düşünmüştüm ilk kez ölümü. Sana konduramadığım bu kaderi, kendim için daha çabuk ve daha kolay kabullenmiştim oysa. Ve ölümü üstümde denediğim o gece bana da anlamsız geliyordu her şey. Çünkü sendin her şeyin anlamı, sen varsan anlamlıydı her şey.
‘’Ve ölüm maalesef yalnız yaşanan bir kavramdı.’’ O ölüm provası yaptığım gece, bende aynı çelişkilere ulaşmıştım düşündükçe. İnsan düşündükçe, fark ediyor doğru olanı düşünmediğini.
Ölümün en çirkin tarafı; ‘’Ölürken neyi düşünmeli insan?’’ sorusuna bulunamayan cevabın verdiği acıdır aslında. Biliyorum...
Ama sen;
Kanser olduğumu öğrendiğimde bana anlattıklarını düşün oldu mu? Beni ‘’NASIL?’’ ve daha önemlisi ‘’NEDEN?’’ tekrar yaşama bağladığını düşün,
Niçin yaşaman gerektiğini,
Vereceğin her nefese olan muhtaçlığımı,
Eylül Başak’ımıza anlatacağın masalları,
Bana hamile kıyafeti alacağın mağazayı,
Birde Akdeniz’de bir ev düşün, mavi odalı...

Ölme sevgili...
Hep yanımda ol, ve hiç özleme beni!