Unutulmuş Yaralarıma Tuzdur Adın

- Unutulmuş Yaralarıma Tuzdur Adın

Unutulmuş Yaralarıma Tuzdur Adın..
Kavgadır Kalbimin Gözündeki Fer....
Bir Devrimin Eskimiş Yüzüyüm... Derinimde Puslu İhtilaller
Yanmış Süt Kokulu Sabahların Eşiğinde Bekleyen Gece!
Bana Göz Kırpıyor Kalabalık Yalnızlığım Şimdi Arsızca... Fütursuzca
Kimi Nerde Arayacağımı Sordum Mavi Gözlü Hüzne
Dedi “Geç! Aşkı Geç!...”
Geçemedim....

Yedi Geceyi Geçtim. Yedi Güvercin Vurdum. Yedi Yıldız Biçtim. Yedi Nehir İçtim. Yedi Dağ Ezdim. Yedi Yemin Verdim. Yedi Gül Derdim. Ve Yedi Kez Titredim Bakışlarının Sırtında.
Bir Eren Geçiverdi İçimden O Vakit. Dedim “Kimi, Nerde Arayayım?!”
Dedi “Vur! Aşkı Vur!..”
Vuramadım...


Bir Tutam Hayat Buldum. Kokmuştu. Çekilmişti Bütün Suları. Unutulmuştu Bütün Sözler.
Ve Sanki Görmek İçin Kapanmıştı Gözlerin Ayağına Ölüm. Ölüm Kör Müydü?
Bir Cebinde Birikmiş Kan Buldum Kullanılmış Hayatın. Alıp Bağrıma Bastım. Sonra Biraz Daha Yokladım Ve Bir And Buldum Sol Dikişte. Dedim” Kimi, Nerde Arayayım?!”
Dedi “Sök! Aşkı Sök!..”
Sökemedim...

Bir Şiir Yazdım Kalbine. İçinde Kalbin Hiç Geçmedi. Bir Çığlık Çığırdım Utancın Yüzüne. Karanlık Çatladı. Kalbin Issızlığına Yağmur Gibi Düşürdüm Şimşekleri. Ve Gözlerime Çark Ettim Karabasanları. Bir Elimi Sana Verdim Ötekini Aramadım Bile. Bir Yangın Geçiverdi Yamacımdan. Dedim “ Kimi, Nerde Arayayım?!..”
Dedi “ Kır! Aşkı Kır!..”
Kıramadım...


Eşkıya Bir Kahır Biçti Ömrümü
Sonrasında Canhıraş Kavgalar..Küskün Ölümler...
Aynı Yollardan Geçtim..Farklı Sehpalarda İdam Edildim
Ve Unutmanın En Deli Yükünü Taşıdım Ben, Sözlerinin Kahpe Yüzünde!!!
Yalanın Ve İhanetin İnsafsızlığı Bendeydi...
Benden Soruldu Uykusuzluğun Yük Olduğu Gecelerin Hesabı!
Aşkı Geçemedim, Vuramadım, Sökemedim, Kıramadım!!!
Kendime Kaldım... Kendimi Topladım. Tuttum Elimden. Bağladım Gözlerimi
“Aşk!” Dedim Attım İçime Seni...
Sonrası Kimsenin Kalbini Meşgul Etmeyecek Kadar Basit:
İçimde Bir Sen Aşk İçinde...
İçimde Bir Ben Bir Sen İçinde
İçimde Bir Biz Bin Hiç İçinde...


Sırrın Kalemine Perde İndirdim
Ve Ben Bir Kez Daha Ye-Nil-Dim!!!
ALINTI

SUSMALARI DUYACAK VAR
Yarınsızlıkla özetlenen bir hikâyedesin. Aynalardan korkuyor kalbin. Nereye sürüklesen gözlerini yine de şair kalıyorsun korkuların aşk yanına. Cümlelerle örülü dingin bir susuşla bağlamışsın dilini. Harfler inadına çelimsiz. İçten içe çözülüyor kendine kayıtsızlığın. Yarına umutsuzluğun dökülüyor ellerinin sıcaklığından. Küçük bir kız çözüyor yüzünün gerisinde biriken acıyı: Susacak var!

Sen yaranı unutmak için yazıyorsun… Sen hatırlamak için yaralanıyorsun her defasında. Söyle bunun neresi yalan usta? İçin boş, gemiler boş ve gemiler nereye gitse içinden yol bularak, boşluğunca büyüyen suskunluğuna çarpıyor. Hadi yine sus usta. Çünkü susmaları duyacak var…

Başkalarının cümlelerini kendi yalnızlığına ağlatırken, başka kimsesizlikleri ortak ediyorsun içine. Paylaştırıyorsun İstanbul notalı hayatını başka yüzlere. Herkese kahraman dururken denizi çalkantılı gözlerin, çocukluğunda kalan sen’i kimselere vermiyorsun. Usta! Aslında bütün sevmelerin herkesi çırılçıplak bırakan yalnızlığını çoğaltmak için. İyi geliyor yalnızlık sana. İyi geliyorsun yalnızlığa. Kalabalıklığını aldatışın bundan. Penceresizliğin şairliğinden bakıyor hayata. Cümlelerinle kolaçan ederken sefersizliğini, gemiler demirliyor gözlerinin rengine. ‘’Eylül oluyorsun’’ mevsim ayrılıklarının bütününe. Geçmiş ama geçmemiş suretler gelip oturuyor yaralarının üstüne ve biliyorsun usta, bütün ayrılıklar tuz niyetine sende.

Karşılıklı ihanetleri yazarken ve aslında unutmaya gönüllüyken o satırları, ‘’hangimizin acısı kanımızda biriken şiirin intiharı’’ diye merakı peydahlıyorsun bol kahkahalı kanamalar arasından. Ama o bol kahkahalı kanamalar senin aşka en son saklanma biçimin. Usta! Aşkı yaza yaza silebildinse kalbin neden hala ağrılı uçurumlarda aşk üzere ağlıyor? Tutunup durduğun şiirlerde cadde boyu savrulan rüzgarlara niye satıyorlar yaralarını, seni tanımak için? Usta! Hiçbir gidiş aşk kadar suçüstü yakalanmıyor kalbe.

Kahramanlığının onardığın omuz başlarından başlıyorsun aşka asılmaya. Yollarının dönüş biletlerini yakmışlığın duruyor gidişlerinin ardında kalan kül yığınlarında. Yabancılığına uyandırıyorsun kendini her aşkla. Biliyor musun usta, korkularımı benden azat etmeyen bu hikayede ayrılık duruyor yüzün. Aşinayım sana gözbebeklerinde uçurumlaşan şair bakışlarından. Kentlerin yıkıldığı geceden başlasaydın delirmeye cinnetlerin sana aşk sunar mıydı yine? Usta! Ucuca eklesen sende biriken intiharları, kaç hayat eder yorgunluğun?

Kendine perdesin. Gri kentler ortasında çığlık çığlığasın. Sol yanında ağza alınmayacak suskuların boşluğu. Yasını mırıldanıyor şiirin: Susacak var!

Harladı kirpiklerinde yaşlanan gözyaşların avuçlarında kalan kelimelerin devrikliğini. Sustun, şiir oldu yalnızlığın. Konuştun, uykusuzluğu yandı harflerin. Hadi konuş/sana usta! Konuşsana altında martı leşlerini sakladığın yastığına yüzün gömerek. Hadi susarak konuşsana aşkın mecaza çarpıp kentlerde kaybolan karanlığını. Susmaları duyacak var
ALINTI