Keyfe Keder...

Keyfe Keder...

Sonu virgül bağımlısı hikâyeler...
Tutanaklar, tümceler ve günceler
atmaya kıyamadığım tozlu acılarım var...
ve bir de,
(k)ansız kesiklerim, hiç iyileşmeyen.
Senin de var, biliyorum...
gerçekle mecazi...

Büyük harfle başlardık anlatmaya, hiç unutmadım.
Bir çift terliğe bakıp ağladığım geceler...
Ya veletlik veyahut bilgelikten,
öyle ya
yok ortası,
sonu virgül bağımlısı hikâyeler...
Küçük harfle fısıldamayı öğrendiğimde aşkı,
başka bir adamın bakışlarını giydirdim kirpik sarnıçlara
horozu kur tetiği çek...
Düşerken çıkardığım sesti AŞK.
Hatırlıyorum da...
Önce kesiklerim iyileşti,
zaman geçti
onlardan oldum, diğerlerinden
(b)aşka yabancılıkla suçladığım bu adam...
"tehlikeli madde" yazdım
ve astım göğüs kafesimin üstüne
öyle ya
önce tutuşur sonra yanardı can
heyhat!
Güçlü olmak, his kaybına yol açtı bende
bunu da biliyorum.
Çok heceydi oysa Aşk!
Kaç bilinmeyenli denklem!
Olmadı, olmuyor
imtina ettikçe kederden
kendimden geçiyorum...
Bazen ruh, bazen düşünce
bazen yok olup gidiyorum

Kopan bir kuyruk gibi
kendinden var olmuyor ne ben
ne öte yanım
küçük harfle fısıldıyorum büyük Aşkımı;
bir tek sus duyuluyor...