Kimsin...!!!

Gün dönümlerinin bulutlu sancıları gibiyim alaca karanlık kuşaklarında. Ya yağmur ya kar olsun istiyorum mevsimler. Ağaçlarımdan Sonbaharda dökülen sancılar var sen yokken. Kâh bir kuş kanadında kâh bir balık ağzında uzun yolculuklardayım batıdan doğuya doğru, güneşe ters istikametlerde.

Yaşanılası anlardan soyut post modern zamanlarda masallar yazıyorum sana, sen yokken. Adını sen koyuyorum her aşkın ve ben oluyorum denize kavuşamayan ırmaklar. Kırmızı başlıklı kahırlar yazdım geçenlerde sana, mavi bir sen olurken satırlarım. En sevdiğin ya da hep sevdiğin anlamlar yüklüyorum kelimelerime. Sen yokken seni yaşıyorum kendimce.

Ne şair olabildim ne de yazar. En üzücü tarafı bu olsa gerek hayatın, onca şeyin arasında hiçbir şey olamamak. Kaybolmak bütün o çizilen yolların biçilen kaftanların arasında. Rotayı kaybetmiş balıkçı teknesi gibi kalakalmak ortada ıslak ve soğuk. Kendi yolculuğumun kayıp kilometreleri arasında ayakta kalmaya çalışmak zor. Unutulanlarla unutulmak istenenler arasında gelgitler yaşamak her defasında kırılmak yeniden ve yeniden incinmek ağır geliyor bazen omuzlarıma.



Kendime ağıtlar yazdım anne tadında biliyor musun? Yakıyorum bazı mor akşamlarda onları kına gibi ellerime ve bir türkü tutturuyorum sana devrik cümlelerle örülü. Cebimde ıslığım içimde geçen yüzyıldan kalma sabrım ve ayaklarımda toprağa değmemiş kelimelerle. Sen, ben, zaman, mekan ve yalnızlık Ve gençliğim uğruna heder ettiğim.

İmgelerin arasında boğulmuş bir gençlik sakladım aslında satırların arasına, sen göresin diye. Teselliye ihtiyacı olan kaybetmişler kadar hüzün onursuz kazanmışlar kadar da yalnızım şimdi. Bir umut olsun diye yaşıyorum yaşanacak ne kalmışsa geriye.

Oysa sorgusuz yaşamak, teselli ummadan hayaller kurabilmek ve adımlar atabilmek cesurca, hayata karşı, ödül olmamalıydı.

Zor değil Yitip gitmek. Silinmek tüm hatıralardan ve bu şehirden. Kimse için hiç kimse olmak yada her şey için hiçbir şey.


Asıl zor olan yedeklediğin tüm o ezberlerinde seninle geliyor olması. Sen, hayat, aşk, masal, son, yalan, dolan. Her biri kendi özünün kütlelerine sahip kapladıkları alan içerisinde. sırf bu yüzden aşkın periyodik cetvellere dökülmemiş sembolleri var. Yani Mısır da kaybolmuşken roma da bulunan şey aslında sensin. Ne kadar sofistike değil mi? kime ya da neye ne anlam yüklersen yükle sen oluyor sonunda. Çünkü sen tüm kayıplarımın saklı olduğu dipsiz bir kuyusun biliyorum...



Artık bende sırra erenlerdenim. Suyun üstündeki tas yada ağacın dibindeki adam kadar artık bende bir parçayım senden. İçinde o kimseye açmadığın yalnızlık yığılı derinlerinde ben de varım, bütün kaybolmuşların huzura erdiği o yerde.

Hayat hep kaybetmek midir? Yoksa ben mi melankoli tadında yaşıyorum? Bilmiyorum. Benim sırrım sanırım cevaplarında saklı sorularımın. Herkes gibi yani. Tuhaf değil mi? Yaşadığın ya da yaşamaya çalıştın hayat ne kadar da benzer diğerleriyle. Kim bilir şu an bilmem hangi şehrin hangi sokağının hangi gri bir apartman katında sana benim gibi ağıtlar yakanlar vardır. Hayat ne kadar bildik. Kurallar gelenekler baskılar ya da özgürlükler değiştirmiyor sana olan ihtiyacı. Mevsim hangi mevsim olursa olsun sen hep varsın. Kar tanesi, yağmur damlası, gün ışığı yada yanık bir ıslıksın rüzgarın kanadında.

demiştim ama,


Sahi sen kimsin?